بی‌اعتنایی نهاد مسؤل اصناف به‌ارزشمندترین عنصر جامعه صنفی /اصرار سازمان صمت تهران بر انتخابات دو سرباخت برای اصناف
اسفند 1398 با شیوع ویروس کرونا اولین محدودیت‌ها برای اصناف اعمال شد و تا نیمه‌های سال 1400، همچنان اصناف در رتبه نخست اعمال محدودیت‌ها و رعایت پروتکل‌های بهداشتی بودند و انگیزه مراقبت از جان هموطنان برای ایشان آنقدر مهم بود که سنگین‌ترین خسارات مالی را متقبل شدند، اما بی‌هیچ عذر و بهانه‌ای از فرامین شرایط ویژه تمکین کردند.
اما امروز در حالیکه با آغاز موج ششم شیوع ویروس کرونا، بار دیگر شرایط رو به وخامت گذاشته و تعداد قربانیان روزانه کرونا بار دیگر سه رقمی شده‌است، از یک سو زمزمه از سرگیری اعمال محدودیت‌ها و تعطیلی واحدهای صنفی به گوش می‌رسد و از طرفی نوبت به نوبت، اعضای یک صنف را برای انتخاب هیأت مدیره اتحادیه پای صندوق‌های رأی‌گیری فرا می‌خوانند.
از تناقض در سیاست‌‌ها بگذریم، چه می‌شود که در اجرای پروتکل‌های بهداشتی اصناف در رتبه نخست فهرست محدودیت‌ها هستند، اما در وضعیت قرمز و درحالی که گزینه اعمال محدودیت‌های دوباره برای اصناف پایتخت روی میز تصمیم‌گیری است، بی‌توجه به آنچه بر سر سلامتی فعالان صنفی تهران می‌آید، ایشان را به پای صندوق رأی فرامی‌خوانند.
ستاد ملی کرونا و ستاد مبارزه با کرونای تهران را چه می‌شود که نسبت به چنین تصمیماتی موضع نمی‌گیرند، سازمان صمت تهران را چه می‌شود که انتخابات را به تعویق نمی‌اندازند، چه می‌شود که جان اصناف که در هر مشکل و بحرانی یار و یاور هموطنان هستند و در هیچ میدانی دولت را تنها نمی‌گذارند، بی‌ارزش انگاشته می‌شود.
در دو سال سیاه کرونا آن دسته از فعالان صنفی که ارائه کننده نیازهای ضروری مردم بودند اعم از تولیدکننده، عرضه‌کننده و ارائه دهنده خدمات، بی هیچ منتی خدمت کردند و متاسفانه بسیاری از ایشان جان خود را از دست دادند.
گروه دیگری هم که در حوزه نیازهای ضروری خانوار فعالیت نمی‌کنند، از تصمیم تعطیلی تمکین کردند و حتی بسیاری از ایشان ورشکسته شدند، ما حفظ سلامت هموطنان را بر منفعت مالی خود ارجح دانستند.
در حالیکه در دوسال گذشته بسیاری از رویدادها به دلیل شیوع ویروس کرونا برگزارنشده و یا به تعویق افتاده است و از آن جمله انتخابات اتحادیه‌های صنفی بوده است، چه اولویتی باعث شده، در روزهایی که موج ششم وضعیت پایتخت را قرمز رنگ کرده است، انتخابات اتحادیه‌ها برگزار شود.
متاسفانه اصرار بر برگزاری انتخابات اتحادیه‌های صنفی در تهران، به بازی دو سر باختی برای اصناف تبدیل شده است و با این وجود همچنان نهاد مسؤل اصرار به برگزاری این انتخابات دارد.
از ابتدای بهمن ماه انتخابات چهار اتحادیه صنفی آبمیوه، بستنی و کافی شاپ تهران، صنف لاستیک، روغن و فیلتر تهران، صنف صنایع برودتی، تهویه مطبوع و یخچال و پارچه فروشان تهران برگزار شد، که یک انتخابات به دلیل مشکل در زیرساخت سیستم برگزاری انتخابات متوقف شد و انتخابات دو اتحادیه صنف آبمیوه، بستنی و کافی شاپ تهران و صنف پارچه فروشان تهران به دلیل به حد نصاب نرسیدن آراء بی‌نتیجه ماند و تنها انتخابات اتحادیه صنف لاستیک و روغن به نتیجه رسید و هیات مدیرا جدید انتخاب شدند که البته این اتحادیه و مشکلاتی که پشت سرگذاشته بود خود شرح مفصلی می‌خواهد و این اتحادیه و انتخاباتش را باید جدا از شرایط معمول دیگر اتحادیه‌ها مورد بحث و بررسی قرارداد.
این روند از یک سو هزینه برگزاری به اتحادیه‌ها تحمیل کرده و از طرفی به دلیل شیوع ویروس کرونا و همچنین مشغله ایام پایانی سال با نرسیدن به حد نصاب به جایگاه آنها آسیب زده و حتی ممکن است تا مرز ادغام پیش روند و از همه مهمتر اینکه سلامتی و حتی جان آن دسته از اعضای صنف که پای صندوق رأی می‌آیند را تهدید می‌کند و در نهایت همه اینها بی‌نتیجه باقی می‌ماند.
با چنین تفاسیری و در حالی که اتاق اصناف تهران خواستار به تعویق افتادن زمان انتخابات اتحادیه‌ها شده است، دلیل این همه پافشاری و اصرار سازمان صمت تهران برای برگزاری ضرب‌الاجلی انتخابات چیست و چگونه می‌شود نهادی که یکی از مهمترین وظایفش صیانت از بقای جامعه اصناف است، به اصلی‌ترین عنصر حفظ بقای این جامعه ارزشمند برای اقتصاد کشور یعنی جان فعالان صنفی بی‌اعتنا باشد.
