تاوان ناترازی ملی بر دوش قطب صنعتی جنوب؛
شریان‌های بسته در قلب تپنده فولاد/ وقتی نبض اشتغال و تولید زیر تیغ قطع گاز و برق کُند می‌شود!
در روزهایی که چرخه اقتصاد کشور به درآمدهای ارزی و تولید مولد گره خورده است، شرکت فولاد خوزستان به‌عنوان دومین قطب فولادسازی ایران، تاوان سنگین بحران ناترازی ملی انرژی را می‌پردازد. غول صنعتی جنوب که تابستان‌ها زیر تازیانه خاموشی‌های اجباری برق با روندی طاقت‌فرسا دوام آورد، حالا با آغاز فصول سرد و افت فشار، در محاصره محدودیت‌های کمرشکن گاز قرار گرفته است؛ تصمیمی بحران‌آفرین که کوره‌ها را به خاموشی کشانده و ضربه‌ای مهلک بر پیکره تولید ملی، امنیت شغلی هزاران کارگر و بازار سرمایه کشور فرود می‌آورد.
فولاد خوزستان کارگاه ساختمانی نیست که بتوان با یک کلید آن را متوقف و فردا دوباره راه‌اندازی کرد؛ در فرآیند پیچیده احیای مستقیم (DRI)، گاز طبیعی صرفاً سوخت حرارتی نیست، بلکه ماده اولیه و خوراک حیاتی برای تبدیل گندله به آهن اسفنجی است. قطع یا افت شدید گاز یعنی خاموشی مگامدول‌ها، برهم خوردن تعادل شیمیایی، خسارت‌های میلیاردی به نسوز کوره و از دست رفتن زنجیره ارزش فولادسازی.
در تابستان با توقف برق و در زمستان با سهمیه‌بندی گاز، این بنگاه عظیم صنعتی بیش از نیمی از سال را در شرایط نیمه‌تعطیل سپری می‌کند. پیامد این سیاست، چیزی جز افت دراماتیک تولید شمش، کاهش درآمدهای ارزی، افت سودآوری نماد «فخوز» و از همه تلخ‌تر، تهدید معیشت و اشتغال مستقیم و غیرمستقیم ده‌ها هزار خانواده خوزستانی نیست.
صنعتگران جنوب می‌پرسند: چرا آسان‌ترین راهکار متولیان انرژی برای جبران کسری، همواره قطع شریان‌های صنایع بالادستی و پیشران است؟
با وجود این فشارهای سنگین و کم‌لطفی‌های شبکه توزیع، فولاد خوزستان تسلیم نشده و برای حفظ پایداری خطوط تولید و خروج از گروگان‌گیری انرژی، دست به اقدامات بی‌سابقه‌ای زده است؛ از ورود جسورانه به تملیک نیروگاه اختصاصی ۵۲۰ مگاواتی سیکل ترکیبی برای تضمین پایداری برق گرفته تا سرمایه‌گذاری‌های هوشمند و هدفمند در بهینه‌سازی مصرف تا توسعه فناوری‌های بازیافت حرارتی.
امروز جهادگران فولاد خوزستان در گرمای طاقت‌فرسا و میان کوره‌های آتشین، تازیانه محدودیت‌های انرژی شبکه سراسری را بر پیکره رنجور خط تولید با تمام وجود احساس می‌کنند؛ بدون دسترسی عادلانه به انرژی پایدار، این سنگر تولید ملی با چالش جدی مواجه خواهد شد. وقت آن است که مسئولان پیش از مرگ کوره‌ها، تدبیری برای رگ‌های خشکیده انرژی بیندیشند!
