کرونا؛ عیاری برای توسعه ایران

0
۲,۷۳۲ بازدید

کرونا مشت کم‌فرهنگی عده‌ای از ما هم را باز کرد و تنها دولت‌ها نیستند که در بحران کرونا رفوزه شده‌اند. مگر برای رسیدن به توسعه نباید فرهنگ توسعه در جامعه وجود داشته باشد؟ همیشه روزگار مدعی بودیم ملت بافرهنگی هستیم و ریشه در فلان جای تاریخ داریم…

سجاد بهزادی -روزنامه‌نگار:کشور ما سالهاست که می‌خواهد از بحران‌های مختلف سیاسی،اجتماعی واقتصادی عبور کند تا به توسعه برسد، ناگهان کرونا از راه رسید و شد «قوز بالا قوز»؛ کسانی که از ظرفیت‌ها وچالش‌های کشور برای رسیدن به توسعه، آگاهی کاملی ندارند می‌توانند اپیدمی ویروس کرونا و برنامه‌ریزی کشور جهت مقابله  وبرون‌رفت از این چالش را، یک مصداق آشکار فرایند توسعه کشور بدانند.

در حقیقت گاهی باید محک خورد تا «ببینیم چند مرده حلاجیم». میدان کرونا برای همه دولت‌ها و ملت‌ها در سراسر جهان «محک تجربه» است. یکی سیه‌روی می‌شود و دیگری سفید روی؛ به قول حافظ شیرازی«خوش بود گر محک تجربه آید به میان/ تا سیه روی شود هر که در او غش باشد»؛ برای برخی از بحران‌ها و پدیده‌ها، تا «محک تجربه» نباشد مانند طبل توخالی، داد و فریادها بلند است.

امروز که بهار ۱۴۰۰ هم تمام شده است آمارهای یک سال ونیم گذشته به دنبال عملکردمان در مورد کرونا ، پیش چشم ما قرار دارد. دولت-ملت در ایران اگر چه به معنای واقعی خود شکل نگرفته است اما در مواجه با کرونا محک جدی خورد و مشت‌مان در بسیاری از موارد بازشد.

کرونا مشت چند صدایی ما را برای رسیدن به توسعه باز کرد؛ درحالی که لازمه پرداختن به توسعه، داشتن صدایی واحد بر سر اصول توسعه است، ما نشان دادیم اهل این حرف‌ها نیستیم. مگرقرار نبود سلامتی و جان مردم محل تنش‌های سیاسی و چندصدایی نباشد!

وقتی وزیر با رئیس دولت بر سر وضعیت کرونا چالش دارد مردم چگونه امید به هم‌دلی جهت حل بحران داشته باشند، چالش وزیر بهداشت مملکت با مجموعه دولت به جایی رسیده بود که رئیس دفتر رئیس جمهور عملکرد وی را «ریاکارانه» می‌خواند و وزارت بهداشت را به ریاکاری متهم می‌کند و می‌گوید «مردم شاهد و ناظر رفتارهای ما هستند و دوگانگی‌ها و ریاکاری‌ها را تشخیص می‌دهند.» از طرفی وزیر هم معتقد است «عده‌ای از کرونا و مرگ مردم هم استفاده سیاسی می‌کنند.»

کرونا مشت کم‌فرهنگی عده‌ای از ما هم را باز کرد و تنها دولت‌ها نیستند که در بحران کرونا رفوزه شده‌اند. مگر برای رسیدن به توسعه نباید فرهنگ توسعه در جامعه وجود داشته باشد؟ همیشه روزگار مدعی بودیم ملت بافرهنگی هستیم و ریشه در فلان جای تاریخ داریم.

اما کرونا مشت‌مان را باز کرد، کجای فرهنگ ما بوده است که افراد درحالی که می‌دانند تست کرونای آنها مثبت بوده است بار سفر را می‌بندند و به مسافرت می‌روند، حالا اگر با تست مثبت کرونا ناچار بودند برای لقمه‌ای نان و نیازمندی‌های ضروری زندگی و کار از قرنطینه بیرون بروند ملامتی نیست؛ اما چندی پیش سخنگوی ستاد کرونا اعلام کرد «متاسفانه در ایام نوروز امسال بیش از ۱۵ هزار نفر با وجود تست مثبت کرونا به مسافرت رفته‌اند.

این افراد علی‌رغم آنکه می‌دانستند بیمار هستند به مسافرت رفتند و قطعا بیماری را به سراسر کشور منتشر کردند. این افراد را شناسایی کردیم و کد ملی آنها را داریم و این اقدام آنها پایمال کردن حقوق دیگران است.

کرونا مشت بی‌اخلاقی ما را نیز باز کرد. مگر این نیست که برای رسیدن به توسعه باید قبل از هر چیز اخلاق داشت؟ مگر نمی‌گفتیم ایمنی گله‌ای خیانت به جامعه و برخلاف اخلاق پزشکی است؟ نظریه ایمنی گله‌ای یعنی ابتلای ۲۵ میلیون ایرانی به کرونا و فروکش کردن این اپیدمی، بدون نیاز به واکسن.

اکنون مجموع بیماران کووید۱۹ که به صورت رسمی در کشورشناسایی شده‌اند به بیش ازسه میلیون نفر رسیده است.همه کارشناسان بر این باورند که تعداد مبتلایان بسیار بیشتر از این تعداد است و کرونایی‌های زیادی نیز بدون علائم هستند، با این حساب بهار که تمام شد.اگر تابستان پیش رو نتوانیم جمعیت بالایی را در کشور واکسینه کنیم، جامعه خود به خود، پس از مرگ ومیرهای فراوان به ایمنی گله‌ای نزدیک می‌شود.

کرونا نشان داد که ما در امر توسعه نمی‌توانیم از ظرفیت انسانی خود به صورت کامل استفاده کنیم. مگر قرار نبود به کادر درمان توجه داشته باشیم؟ روزهای نخست کرونایی بسیاری از پرستاران می‌رقصیدند و روحیه بیشتری داشتند. آنها امروز می‌بینند پرستاران در بیشتر کشورها ، دغدغه‌های معیشتی‌شان کمتر است و حتی مدت‌ها پیش واکسن‌های کرونای خود را دریافت کرده‌اند؛ اما این جا پرستاران همچنان در اضطراب شغلی بسر می‌برند.

به تازگی رئیس هیئت مدیره نظام پرستاری تهران، از مهاجرت ماهانه ۵۰۰ پرستار ایرانی به خارج از کشور خبر داد و این آمار بسیار وحشتناک است.او گفت اغلب پرستاران ایرانی به کشور‌های آمریکای شمالی مثل کانادا، و سوئد در اروپا و همچنین برخی از کشور‌های حوزه خلیج فارس مهاجرت می‌کنند.

کرونا نشان داد که ما در امر توسعه نمی‌توانیم متوازن حرکت کنیم و خسارت‌های زیادی به پیرامون وارد می‌کنیم. اگر بخش از مشکل جامعه ترمیم می شود جای کم تر برخوردار و محروم، آسیب فراوان می بینند. مگر قرارمان این نبود بر اساس شعار انقلابی محرومیت زدایی وعدالت خواهی، در زمان بحران ها گروه‌های فقیر و کم‌درآمد جامعه متحمل سختی های زیادی نباشند وآنها را مورد حمایت قرار دهیم.

اما بحران کرونا از راه رسید و بیش‌تر همان طبقه را هدف قرار داد. اندک درآمدشان را تخته کرد و به دلیل ناتوانی در تهیه تغذیه مناسب، آسیب پذیرترین اقشار کرونایی جامعه شدند و یارانه‌های دولتی‌شان هم دردی دوا نمی‌کند.

کرونا مشت ما را در بی‌عدالتی هم باز کرد.توسعه وقتی شیرین است که عدالت در آن یک اصل باشد. بعد از ۴۲ سال از عمر انقلاب قرار نبود نابرابری وبی اعتمادی همچنان مهم‌ترین مسئله در جامعه ایران باشد. اکنون تعداد زیادی در جامعه نگران هستند که واکسن کرونا هم مانند دیگر منابع کشور ناعادلانه توزیع شود.

بنظر می رسدآن بخش هایی که توزیع منابع در جامعه انجام می دهند تا کنون کار خود را درست انجام نداده اند و همچنان بیشتر مردم احساس ناعدالتی به خاطر نابرابری دارند.

کرونا مشت ما را باز کرد تا بدانیم در انزوا هیچ کاری را نمی توان به درستی پیش برد.همینطور که توسعه بدون سرمایه گذاری خارجی و ارتباط با دیگر کشورهای جهان امری بیهوده است. کرونا مشت کسانی را باز کردکه یک روز تحریم ها را کاغذ پاره می دانستند و هیچ تدبیری وباوری برای جلوگیری از آن نداشتند؛ تا امروز بهانه ای باشد برای ناتوانی در انتقال منابع ارزی و خرید واکسن.

این تفکرهنوز هم در بخش‌های مهمی از سیستم، دست غالب دارند و فرصت طلبانی هستند که از تحریم ها حمایت می کنند.نشانه بحران انزوا همین بس که با هزار تلاش والتماس، تازه از ما قبول کرده اند که منابع خودمان در عراق مستقیم برای تهیه واکسن کرونا به کشور تولید کننده منتقل شود.

دیدید کرونا مشت‌مان را باز کرد؟ ما که مدعی مدیریت جهانی بودیم در مدیریت بحران کرونا درمانده شدیم. بسیاری از کشورها مدیریت و درمان کرونا را تمام کرده اند وافراد بدون هیچ منعی می توانند در ورزشگاه ها و اماکن عمومی و محیط های باز حضور پیدا کنند. اما مدیریت ما آنگونه شده است که همان ذره دوز واکسنی که در اختیار داریم هم به درستی تزریق نمی شود.

یک روز گفته می شود ۹۰۰هزار دوز واکسن کرونا گم شده است و روزی دیگر دل انسان از افراد مسن بالای ۷۰ سال این مملکت کباب می شود، وقتی که برای تزریق واکسن در صف های بهم فشرده ونامنظم ساعت ها با کمرهای خمیده می ایستند.

دیدید کرونا مشت‌مان را باز کرد و و روزها پشت سرهم می روند وافراد بیشتری می‌میرند وما هنوز در زمان‌بندی واکسیناسیون جامعه آمار درستی ارائه نداده‌ایم. دقیقا شده است مانند برنامه توسعه ۴ساله؛ ۵ساله و۲۰ساله کشور؛ که هیچ کدام‌شان طبق زمان خودش پیشرفت ندارد وچشم انداز روشنی برای آنها در دست نیست.

مگر نگفتید مردم یکسال مردن عزیزان شان را تحمل کنند و تا بهار سال جاری حتما واکسن به قدر کافی در اختیار کشور قرار می‌گیرد.امروز بهار تمام شده است. رئیس کل نظام پزشکی کشور به تازگی گفته است «واکسن تولید داخل خیلی خوب است، اما فعلا چند ماه با آن فاصله داریم.» واکسن‌های ایرانی مثل برکت، رازی، پاستور و کوبا همه در فرایند تولید هستند ومعلوم نیست کی به تولید انبوه می‌رسند تا همه نفس راحتی بکشند.

بهار دوم کرونا هم تمام شد. بهاری که به قول هوشنگ ابتهاج «هر بار با عزای دل ما می آید و داغ بر داغ می افزاید».

ارغوان این چه رازی است که هربار بهار/ با عزای دل ما می آید/ که زمین هر سال از خون پرستوها رنگین است/ وین چنین بر جگر سوختگان/ داغ بر داغ می افزاید/ ارغوان پنجه خونین زمین/ دامن صبح بگیر / وز سواران خرامنده خورشید بپرس / کی بر این دره غم می‌بارند؟

تاکنون تجربه‌های زیادی محک خوردیم و باختیم. بنظر می‌آید اگر نقشه راه همین باشد و در برهمین پاشنه بچرخد، بحران کرونا نه اولین آن خواهد بود و نه آخرینش.

کشور نیاز به طرحی نو دارد و شوربختانه تا رسیدن به توسعه اقتصادی،اجتماعی وسیاسی همچنان فاصله زیادی پیش رو است. رفتار وعملکرد ما توسعه محور نیست. درهای اقتصاد وسرمایه‌گذاری خارجی را بر روی کشور بستیم و هرگز نتوانستیم تولید داخل را سامان دهیم. مدعی شعار «ما می توانیم» شدیم؛ اما دو نهاد اول کشور (مجلس و دولت) باید برای حل مشکل مرغ و تخم مرغ جلسه تشکیل دهد.

شعار «نه شرقی و نه غربی» سردادیم در دامان شرق و غرب گرفتار شدیم و با چین کمونیست قرارداد ۲۵ ساله امضاء کردیم. دولت جدید کارش را به‌زودی آغاز می‌کند و حالا که مراکز قدرت درکشور یکدست شده است، خدا کند تا بهار دیگر مذاکرات هسته‌ای، گشایش‌های اقتصادی وتغییر در جامعه کارکرد خودش را نشان داده باشد و طلیعه‌ای باشد برای یک دوران جدید که نهادهای مدنی در آن تقویت شوند و امید وسلامتی به جامعه برگردد.

(Visited 1 times, 1 visits today)

لینک کوتاه مطلب : https://jahaneghtesad.com/?p=146247

دیدگاهتان را بنویسید

Please enter your comment!
Please enter your name here