کاسبان خودکفایی چه می‌کنند؟!

 دولت ابراهیم رئیسی در سال ۱۴۰۱، واردات لوازم خانگی سامسونگ و ال جی را ممنوع کرد تا به خیال خام خود شرکت‌های سازنده داخلی تقویت شوند و کالا هم ارزان تر به دست مصرف‌کننده برسد. اما چیزی نگذشت که حتی صدای اعتراض رهبری هم در آمد که قرار این نبود که ورود لوازم خانگی خارجی را ممنوع و از سازنده داخلی حمایت کنیم اما داخلی هم نرخش مرتب بالا برود.

پس از ۴ سال، وزارت صمت ممنوعیت واردات لوازم خانگی خارجی را در چهارم مهرماه ۱۴۰۵ برداشت تا بر شکست این طرح صحه بگذارد.

داستان خیال خام خودکفایی تنها به لوازم خانگی محدود نمی‌شود بل‌که خودرو هم همین راه را رفته است.

در غیاب رقیب خارجی، ملت مجبور است به هر سازی که این تولیدکنندگان می‌زنند برقصد.

در این میان سازندگان خصوصی بهره می‌برند. آنان کافی‌ست یک چفیه روی گردن بیندازند و خود را عضو جبهه مقاومت اقتصادی معرفی کنند تا از همه مزایای آن بهره مند شوند.

یک کارشناس تجاری چند سال پیش گفته بود تنها صنعت ایرانی که طی چند دهه گذشته از دخالت دولت در تولید و نرخ گذاری اش آزاد بوده صنعت شکلات‌سازی است و به لطف این آزادی و رقابت تنها صنعت ایرانی ست که توانسته است بازارهای اروپا را هم فتح کند.

اکنون تقریبا در هیچ جای جهان خودروی ایرانی یا لوازم خانگی ایرانی را نمی یابید اما شکلات آیدین را در اروپا هم می‌بینید.

اگر دولت پای خود را به خودروسازی و لوازم خانگی سازی و راه اندازی امثال صا‌ایران هم باز نمی‌کرد این دو صنعت هم رشد می‌کردند.

 دولت در هر چیزی که وارد شود آن را تباه می‌کند. از صنعت گرفته تا فرهنگ و دین. صنعت و سبک زندگی و حتی دین و روحانیت دولتی محکوم به شکست است. کار دولت حفظ امنیت داخلی و خارجی و قانون گذاری و اجرا و دادگستری و سیاست خارجی و ارائه خدمات عمومی است.