راهحل غیرمعمول آمریکا برای کشاندن شرکتهای نفتی به ونزوئلا
آمریکا احتمالا بیش از هر زمان دیگری از زمان بحران نفتی دهه ۱۹۷۰، به نفت ونزوئلا نیاز دارد و یک راهحل غیرمعمول برای این مشکل پیدا کرده است.
دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا، پس از دستگیری نیکولاس مادورو در ژانویه، برای متقاعد کردن شرکتهای نفتی آمریکایی به سرمایهگذاریهای قابل توجه در عملیات نفتی ونزوئلا با مشکل مواجه شد. قلدری علنی علیه مدیران نفتی نیز شکست خورد. همچنین چندین معامله با دلسی رودریگز، رئیس جمهور موقت ونزوئلا، برای اصلاح صنعت نفت این کشور نیز شکست خورد.
برکناری رهبر ونزوئلا در یک عملیات نظامی پیچیده، بخش آسان ماجرا بود. اما اعلام خبر شوکهکننده روز جمعه، مبنی بر اینکه آمریکا برای به دست گرفتن مالکیت اکثریت در یک سرمایهگذاری مشترک نفتی با یک شرکت انرژی ونزوئلایی وارد معامله شده است، میتواند یک تغییر دهنده بازی باشد. این اقدام ممکن است سرانجام به شرکتهای آمریکایی بدبین، اطمینانی را که برای سرمایهگذاری ایمن در ونزوئلا به دنبال آن بودهاند، ارائه دهد.
آمریکا امسال واردات نفت خام خود از ونزوئلا را بیش از چهار برابر کرده و به بالاترین میزان (تقریبا ۶۰۰ هزار بشکه در روز) از زمان اولین تحریمهای دولت ترامپ در سال ۲۰۱۹ رسانده است. طبق گزارش اداره اطلاعات انرژی، ونزوئلا اکنون دومین منبع نفت وارداتی به آمریکا است و پس از کانادا، در رتبه دومین تامین کننده بزرگ آمریکا قرار دارد.
توافقی که ترامپ روز جمعه اعلام کرد میتواند این رابطه را به طور قابل توجهی تقویت کند. به گفته یک مقام کاخ سفید، آمریکا ۵۵ درصد از سهام یک سرمایهگذاری مشترک جدید با یک اپراتور خصوصی ونزوئلایی را به دست خواهد گرفت. اجاره ۱۰۰ ساله میدان نفتی، دومین شرکت بزرگ نفتی جهان را از نظر کل ذخایر، پس از آرامکو عربستان سعودی ایجاد خواهد کرد.
ونزوئلا ۳۰۳ میلیارد بشکه ذخایر نفتی اثبات شده دارد و این شرکت تازه تاسیس ۶۵ میلیارد بشکه از این بشکهها را کنترل خواهد کرد. طبق گزارش اداره اطلاعات انرژی، این رقم بیش از دو برابر ۴۶ میلیارد بشکه ذخایر نفتی است که آمریکا در حال حاضر کنترل میکند.
اگرچه آمریکا صادرکننده بزرگ نفت و سوخت - و بزرگترین تولیدکننده نفت خام جهان - است، اما هنوز مقادیر قابل توجهی نفت وارد میکند. دلیل این امر این است که نفت آمریکا از نوع سبک و شیرین است که برای تولید بنزین مناسب است، اما برای سوختهای سنگینتر مناسب نیست. در مقابل، نفت ونزوئلا سنگین و ترش است که به راحتی میتوان آن را به آسفالت، روغنهای صنعتی، دیزل و سوخت جت تقطیر کرد.
بسیاری از پالایشگاههای آمریکا برای نفت ونزوئلا ساخته شدهاند. آنها عمدتا در دهه ۱۹۷۰ ساخته شدهاند که ونزوئلا یکی از منابع اصلی نفت خام آمریکا بود. بنابراین افزایش واردات نفت ونزوئلا، پالایشگاههای آمریکا را کارآمدتر میکند.
این امر به ویژه پس از آنکه جنگ تحمیلی آمریکا علیه ایران حدود یک پنجم عرضه نفت جهان را مختل کرد، اهمیت دارد.
همچنین میتواند نقش مهمی در بازیابی ذخایر استراتژیک نفت آمریکا داشته باشد، که دولت ترامپ برای مقابله با کمبود صادرات نفت از خلیج فارس، آن را تخلیه کرده است. ذخایر استراتژیک نفت (SPR) از سال ۱۹۸۲، زمانی که دولت ریگان آن را پر میکرد، در پایینترین سطح خود قرار دارد. این امر آمریکا را در صورت نیاز به واکنش به یک بحران انرژی دیگر، در موقعیت خطرناکی قرار میدهد.
تولید نفت ونزوئلا از زمان دستگیری و ربایش مادورو توسط آمریکا، افزایش یافته است. به گفته لوئیزا پالاسیوس، رئیس سابق سیتگو و مدیر عامل فعلی مرکز سیاست انرژی جهانی دانشگاه کلمبیا، این کشور حدود ۱.۲ میلیون بشکه در روز تولید میکند که تقریبا ۱۵۰ هزار بشکه در روز بیشتر از ابتدای سال است.
با این حال، این میزان به طور قابل توجهی کمتر از ۳.۵ میلیون بشکه در روز است که این کشور آمریکای جنوبی در اواخر دهه ۱۹۹۰ تولید میکرد.
پالاسیوس گفت: برای بازگرداندن عملیات نفتی ونزوئلا به تولید سابق خود، میلیاردها دلار سرمایهگذاری خارجی حداقل در طول یک دهه ضروری خواهد بود.
شورون، تنها شرکت بزرگ نفتی آمریکایی است که در طول چند دهه گذشته حضور مداومی در ونزوئلا داشته و هیچ شرکت انرژی آمریکایی حاضر به اختصاص منابع به آنجا نبوده است. اما مالکیت مستقیم غیرمعمول آمریکا بر یک میدان نفتی خصوصی و خارجی میتواند به شرکتهای بزرگ نفتی آمریکا نشان دهد که سرمایهگذاری دوباره در ونزوئلا امن است.
اندی لیپو، رئیس شرکت لیپو اویل اسوشیتس، گفت: «این میتواند اتفاق خوبی باشد زیرا شرکتهای بزرگ نفتی احتمالا اکنون با یک چارچوب قانونی آمریکا سر و کار دارند که میتواند سرمایهگذاریها را تسریع کند.»
بر اساس گزارش دولت جدید ونزوئلا صنعت نفت خود را به روی مشارکت بخش خصوصی گشود. اما بدون حمایت کافی از سرمایهگذاران، تعداد کمی حاضر به پذیرش این ریسک بودهاند.
