قانون، پشتوانه کار خیر

عزیزی، نماینده مردم تهران با اشاره به ظرفیت «هزینه‌کرد قابل‌قبول مالیاتی» گفت این سازوکار قانونی می‌تواند مسیر جذب منابع برای پروژه‌های فرهنگی و محرومیت‌زدایی را هموارتر کند و مشارکت خیرین را افزایش دهد.

ظرفیت‌های قانونی گاهی در میان انبوه مقررات مالیاتی پنهان می‌مانند اما می‌توانند به ابزاری مؤثر برای هدایت منابع مردمی به سمت پروژه‌های عام‌المنفعه تبدیل شوند. موضوع «هزینه‌کرد قابل‌قبول مالیاتی» از همین جنس است؛ سازوکاری که بنا بر توضیحات عزیزی، نماینده مردم تهران می‌تواند در جذب منابع برای فعالیت‌های فرهنگی و طرح‌های محرومیت‌زدایی نقش مهمی ایفا کند.

عزیزی تأکید کرده است که آشنایی فعالان فرهنگی و خیرین با این ظرفیت قانونی، می‌تواند به توسعه مشارکت‌های مردمی کمک کند. او گفته است مبالغی که خیرین در پروژه‌های عام‌المنفعه پرداخت می‌کنند، طبق قانون به‌عنوان هزینه قابل‌قبول مالیاتی محاسبه می‌شود و از مالیات قطعی آنان کسر خواهد شد. همین ویژگی این ظرفیت را به یک مشوق عملی برای افزایش ورود خیرین به پروژه‌های اجتماعی و فرهنگی تبدیل می‌کند.

در عمل چنین سازوکاری می‌تواند مسیر تأمین منابع برای طرح‌هایی را هموار کند که معمولاً در اولویت نهادهای حمایتی و فرهنگی قرار دارند. از نگاه این نماینده مجلس اگر فعالان این حوزه با جزئیات این قانون آشنا باشند، امکان برنامه‌ریزی دقیق‌تر برای جذب اعتبارات بیشتر فراهم می‌شود و پروژه‌های اولویت‌دار شانس بیشتری برای اجرا پیدا می‌کنند.

این سازوکار زمانی اثرگذارتر خواهد بود که خیرین، فعالان فرهنگی و دستگاه‌های مرتبط به‌صورت دقیق از نحوه استفاده از آن مطلع باشند. به‌ویژه در شرایطی که منابع محدود است هر ابزار قانونی که بتواند مشارکت مردمی را تقویت کند، اهمیت بیشتری پیدا می‌کند. به همین دلیل اطلاع‌رسانی درباره این ظرفیت می‌تواند خود به بخشی از سیاست محرومیت‌زدایی تبدیل شود.

آنچه در این میان اهمیت دارد، پیوند میان قانون و عمل خیر است. قانون‌گذار با پیش‌بینی امکان کسر مبالغ پرداختی خیرین از مالیات قطعی در واقع راهی برای تشویق مستقیم مشارکت در امور عام‌المنفعه باز کرده است. این موضوع می‌تواند هم برای پروژه‌های فرهنگی و هم برای طرح‌های آبادانی مناطق کم‌برخوردار یک مزیت جدی باشد.

با توجه به توضیحات ارائه‌شده، استفاده هدفمند از این ظرفیت قانونی می‌تواند به افزایش مشارکت‌های مردمی کمک کند اما تحقق این هدف نیازمند برنامه‌ریزی منسجم و هماهنگی با دستگاه‌های مرتبط است. در غیر این صورت بخشی از ظرفیت‌های بالقوه برای جذب منابع خیرخواهانه ممکن است همچنان بلااستفاده بماند.

در نهایت بهره‌گیری از «هزینه‌کرد قابل‌قبول مالیاتی» می‌تواند به‌عنوان یک ابزار کم‌هزینه و مؤثر برای توسعه فعالیت‌های فرهنگی، حمایت از پروژه‌های عام‌المنفعه و محرومیت‌زدایی عمل کند؛ ظرفیتی که اگر به‌درستی معرفی و اجرا شود، هم به نفع خیرین خواهد بود و هم به نفع مناطق کم‌برخوردار.

سوتیتر: بهره‌گیری از «هزینه‌کرد قابل‌قبول مالیاتی» می‌تواند حلقه اتصال خیرین، فعالان فرهنگی و دستگاه‌های اجرایی را تقویت کند و منابع تازه‌ای برای پروژه‌های اولویت‌دار فراهم آورد