جنگ اقتصادی و کوره‌هایی که باید روشن بمانند
اگر قرار باشد اقتصاد یک کشور را از پا بیندازند، همیشه از نفت و بانک و تجارت خارجی شروع نمی‌کنند؛ گاهی نقطه فشار، همان صنایعی است که زندگی روزمره مردم بی‌آنکه متوجه باشند، به آنها تکیه دارد. فولاد از همین جنس است. در روزهایی که کشور زیر فشار تحریم، محدودیت‌های تجاری، فشار بر مسیرهای حمل‌ونقل و تلاش برای ایجاد کمبود در داخل قرار دارد، روشن ماندن کوره‌های فولاد فقط یک خبر صنعتی نیست. فولاد یعنی خوراک نورد، سازه، راه‌آهن، پروژه‌های عمرانی، قطعه‌سازی، حمل‌ونقل، اشتغال، صادرات و ارزآوری. اگر این حلقه کند شود، اثرش آرام‌آرام در بخش‌های مختلف اقتصاد ظاهر می‌شود.
از همین زاویه باید حمله به بخشی از تأسیسات فولادی کشور را فهمید. دشمن خوب می‌داند صنعتی که پس از انقلاب، با وجود همه محدودیت‌ها، رشد کرده و ایران را به جمع قدرت‌های مهم فولادی جهان رسانده، فقط چند کارخانه و چند خط تولید نیست. فولاد بخشی از توان ایستادن کشور در جنگ اقتصادی است. ضربه زدن به فولاد، یعنی فشار آوردن به تولید داخلی، به صادرات غیرنفتی، به اعتماد صنعتی و به زنجیره‌ای از بنگاه‌هایی که از معدن تا بازار به آن وابسته‌اند. اما واقعیت این است که صنعت فولاد ایران، با همه زخم‌هایی که خورده، زمین‌گیر نشده است.
فولاد خوزستان یکی از نمونه‌های روشن همین ایستادگی است. شرکتی که در سال‌های اخیر هم با ناترازی انرژی دست‌وپنجه نرم کرده، هم فشار تحریم و دشواری صادرات را تجربه کرده، هم با رکود و محدودیت‌های بازار داخلی روبه‌رو بوده و امسال نیز آسیب‌های ناشی از حمله را از سر گذرانده است. با این همه، فخوز تلاش کرده هم در تأمین نیاز داخل نقش خود را حفظ کند، هم بازارهای صادراتی را رها نکند، هم بعد از حادثه به چرخه تولید برگردد. چنین بازگشتی اتفاقی نیست. پشت آن سال‌ها تجربه، نیروی انسانی، دانش فنی، مدیریت میدانی، بومی‌سازی و سرمایه‌گذاری در ظرفیت‌هایی قرار دارد که در روز سخت به کار شرکت آمده‌اند.
همین تجربه نشان می‌دهد مسئله فولاد فقط مسئله مدیران کارخانه‌ها نیست. اگر دشمن از بیرون برای محدود کردن تجارت، حمل‌ونقل، ارزآوری و تولید فشار می‌آورد، نباید در داخل هم با بی‌تدبیری، ناترازی انرژی و تصمیم‌های ناگهانی همان فشار تکمیل شود. تابستان برای فولاد با نگرانی برق می‌آید و زمستان با نگرانی گاز. هر روز محدودیت انرژی در این صنعت، فقط یک روز تولید ازدست‌رفته نیست؛ یعنی قرارداد عقب‌افتاده، صادرات از دست‌رفته، مشتری مردد، نقدینگی تحت فشار و صنایع پایین‌دستی معطل. در جنگ اقتصادی، این خسارت‌ها عددهای ساده روی کاغذ نیستند.
اکنون که کشور از فصل گرم عبور کرده و به پاییز و زمستان نزدیک می‌شود، دولت باید از همین امروز برای فولاد تدبیر کند. مدیریت مصرف انرژی لازم است، اما راه‌حل نباید از آسان‌ترین مسیر یعنی محدود کردن صنایع مولد بگذرد. فولاد، پتروشیمی و صنایع معدنی فقط مصرف‌کننده برق و گاز نیستند؛ تولیدکننده ارزش، اشتغال، صادرات و قدرت اقتصادی‌اند. اگر قرار است کشور در برابر فشارهای بیرونی بایستد، باید کوره‌های صنایع مادر با کمترین آسیب روشن بمانند. دشمن از بیرون می‌خواهد تولید ایران کند شود؛ سیاست‌گذاری داخلی نباید ناخواسته همان مسیر را کامل کند.
