کد خبر: 100943
تاریخ انتشار: ۲۵ مرداد ۱۳۹۸

چه کنیم تا برنج کاران شمال کشور زودتر ورشکسته شوند؟

چه کنیم تا برنج کاران شمال کشور زودتر ورشکسته شوند؟ شیرین پارسی-کارآفرین نمونه-برنج ازجمله مواد اولیه غذای ما ایرانیان است. سال ها است که برنج جای خود را در کنار نان به عنوان منبع اصلی غذا در سفره ایرانیان بازکرده است. کشاورزان برنج کار با تلاش و رنج بسیار این محصول را هرسال علی رغم تمام مشکلاتی چون کم آبی، افزایش چندین برابری هزینه های کارگری، ادوات کشاورزی، نهاده ها، سومدیریت ها و....هم چنان به کار گِل و آب مشغول اند. درتمام سال هایی که در کنار کشاورزان عزیز و زحمت کش گیلانی از نزدیک با مشکلات کاشت، داشت و برداشت برنج آشنا شده ام؛ دیده ام که چگونه برای دست یابی به محصول خوب و با کیفیت تلاش می کنند و مانند هر تولیدکننده ای، انتظارشان، تعیین قیمت مناسب و متعادل در پایان کار پرزحمت خویش هستند.اما سا ل هایی است که با دریغ و حسرت شاهد هستند که وزارتخانه «کشاورزی» که باید پشتیبان تولید کننده محصولات این عرصه باشد، درست به هنگام فصل برداشت، بخشنامه، دستورالعملی یا اعلامیه اَی مبنی بر..... صادر می کند که نتیجه اش تعیین قیمت ناعادلانه برای این غذای ملی است. سال گذشته یک هفته پس از بخشنامه وزیرمحترم مبنی بر عدم واردات برنج، با فشار واردکنندگان «عزیز» درکمال خونسردی، بخشنامه پس گرفته و لغو شد و امسال از همان ابتدا کار را به «کاردان»های واردات سپرده اند! «مدیر کل دفتر صادرات و واردات وزارت صمت، مجوز واردات برنج را صادر کرد. به گزارش مهر،سعید عباس پور، مدیر کل دفتر ......مجوز واردات برنج را صادر کرده است. در نامه ای که به امضای او رسیده است، آمده است:ممنوعیت فصلی واردات برنج لغو شد»... آری به همین سادگی و با یک امضای مدیرکل ... پاسخ مناسب!!! درست در آغاز برداشت برنج، یعنی نیمه مرداد به ما کشاورزان داده شد. در حالی که با توجه به مشکل کم آبی مناطق مختلف کشور، شاهد مهاجرت هم وطنان جنوبی، مرکزی، شرقی و غربی کشور به حاشیه ی دریای خزر هستیم  و با این شرایط کشت، بسیاری واگذاری و فروش زمین های مزروعی و غیرمزروعی خود به این عزیزان مهاجر نموده اند. درهمین حال وزارتخانه های کشاورزی و بازرگانی و صنعت و.... همه آنان که متولیان تولیدند، با آسایش خیال مسئولیتهای شان را بر زمین نهاده اند. انگار نه تولید مهم است و نه تولیدکننده .... و ما کشاورزان مانده ایم با دغدغه هایمان، با مهاجرت جوانان مان که دیگر میلی به کشاورزی ندارند، با واردات، با گرانی ها .... اما تنها غیرت و همت مان است که هنوز، آری هنوزعلیرغم تمام این بی حرمتی ها و بی عدالتی ها، غذای مردمان این سرزمین را تهیه و تامین می کنیم. والسلام.