چرا عراق با ما چنین می کند؟

0
۱,۲۹۷ بازدید

سجاد بهزادی-دانشجوی دکتری جامعه شناسی سیاسی-کشورها مناسبات خود را بر اساس منافع خود برنامه ریزی می کنند.منافع کشورها نیز نه در انزوا ماندن بلکه در بین المللی بودن آنها تامین می شود.عراق یکی از دهها کشور توسعه نیافته در جهان است که می خواهد برای رسیدن به پیشرفت وتوسعه ارتباط بین المللی خود را تقویت کند.

براساس این معادله ، وقتی عراق کشور ایران و آمریکا را در دشمنی با یکدیگر می بیند به نفع کشوری غش می کند که بین المللی تر است. از طرفی این کشور آنقدر هم قدرت و نفوذ ندارد که بخواهد حتی در یک نزاع وکشمکش بین المللی و منطقه ای رای خود را الزاما به حق دار بدهد،بلکه رای خود را در بهترین شرایط ممتنع صادر می کند.

مصداق این سخن اقدام چند روز پیش دولت عراق در رای معنادار به تلاش ایالات متحده آمریکا برای احیای تحریم‌های سازمان ملل علیه ایران بود. کشورعراق با این کار این پیام را به همسایه خود داد که اگر هم به سمت آمریکا غش نکند در بهترین شرایط در تنش بین ایالات متحده آمریکا و ایران فعلا بی طرف خواهد بود.

هیچ تضمینی هم نیست که تا همیشه بی طرف بماند.بلافاصله بعد از اینکه وابستگی های ضروری اش نیز به صورت کامل با ما برطرف شد ممکن است حتی علیه ما و بر اساس منافع و موقعیتی که در آن قرار دارد تصمیم جدیدی بگیرد.

کشور عراق تنها کمی قبل تر هم ، از انزوای کشور ما در جایی دیگر نیز علیه ما استفاده کرد.وزارت برق عراق بابت واردات گاز بیش از معادل ۵ میلیارد دلار به ایران بدهکار است که مبلغ ۳ میلیارد دلار آن در بانک عراقی مسدود و غیرقابل استفاده مانده و بیش از ۲ میلیارد دلار از بدهی سررسیدشده وزارت برق نیز هنوز از اساس از طرف وزارت برق عراق پرداخت نشده است. افزون بر اینها، طرف عراقی، طبق قرارداد فی مابین، بیش از یک میلیارد دلار نیز به شرکت ملی گاز ایران بابت جرائم قراردادی بدهکاری دارد اما در هیچ کدام از موارد قصد ندارد پولی به ایران پرداخت کند.

این رفتار دولت عراق از سر نداری نیست.این کشور اکنون چندین برابر ما نفت صادر می کند. او هم مانند بسیاری از کشورها ، تحریم های کدخدا را بهانه کرده است و نمی خواهد درابعاد بین المللی همسایه خود را که به خاطر تحریم های یک طرفه آمریکا تنها شده است درک کند. او منافع کشور خود را از سر دلسوزی با کشور همسایه برنامه ریزی نمی کند و هرگز نمی خواهد آمریکا را که یک ابر قدرت جهانی است آزرده خاطر کند.حتی آن آمریکایی که رئیس جمهورش ترامپ باشد ودر آستانه ترک کاخ سفید.

از طرفی حافظه تاربخی ما می گوید عراق خود کشوری است که سالهای سال در جنگ و ناامنی و فقر روزگار را سپری کرده است. سالیان سال مانند امروز ایران زیر شدید ترین تحریم ها بوده است و باید حال ما را بیش از دیگر کشورها درک کند.

در حقیقت اینکه حافظ شیرازی می گوید: «شب تاریک و بیم موج و گردابی چنین هایل, کجا دانند حال ما سبکباران ساحلها»؛ اما عراق چرا حال امروز ما را درک نمی کند. او که شب های سیاه و بیم وموج وگرداب کم نداشته است پس چرا کشور همسایه خود را درک نمی کند؟مگر ما امنیت عراق را به بهای خون دل مردمان وسرداران خود تامین نکردیم؟! مگر دوکشور شیعه نیستیم و مرجع دینی – ملی و مذهبی مشترک با هم نداریم.حتی در انقلاب و تحولات کشورهای هم نقش مستقیمی داشته ایم؛ پس چرا عراقی ها مدام به ما خنجر می زنند؟!

در پاسخ این پرسش ها باید گفت مادامی که در بین دولت های جهان تنها باشیم و همچنان برای هم سویی با روندهای جهانی تردید داشته باشیم عاقبت ما همین است و دوست از پشت خنجر می زند و کاری نمی توان کرد. چه کسی تضمین می دهد فردای امروز،  ونزوئلا و سوریه نیز با ما چنین نکنند. یقین بدانیم همه کشورها بر اساس منافع خود برنامه ریزی می کنند و منافع نیز به دنبال حضوری قدرتمند تر در عرصه های بین المللی حاصل می شود.

اگر واقعا می خواهیم بر اساس سند چشم اندازدر افق ۱۴۰۴، ایران را کشوری توسعه یافته با جایگاه نخست اقتصادی در کشورهای منطقه (افغانستان، ارمنستان، آذربایجان، بحرین، گرجستان، ایران، عراق، اردن، قزاقستان، کویت، قرقیزستان، لبنان، عمان، پاکستان، قطر، عربستان سعودی، سودان، سوریه، تاجیکستان، ترکیه، ترکمنستان، امارات متحده عربی، ازبکستان و یمن) تصور کنیم، راههای نرفته فراوانی همچنان بر زمین مانده است.

ما بیش از آنکه امروز عراق و فردا  ونزوئلا و پس فردا سوریه وفلسطین را محکوم وخیانت کار بنامیم باید ایدوئولوژی ومنافع کشور خود را بازتعریف کنیم.باید مشترکات جهان شمول بیشتری با دنیا داشته باشیم وبین المللی تر باشیم.حسرت توسعه را تمام کنیم ودر این راه گام های عملی برداریم.

(Visited 1 times, 1 visits today)

لینک کوتاه مطلب : https://jahaneghtesad.com/?p=128121

دیدگاهتان را بنویسید

لطفا کامنت خود را ثبت نمایید .
لطفا نام خود را وارد کنید