یادداشت‌های یک مشاور(۲۹) ‏ /دفاع از واردات به‌نام آزادسازی اقتصاد!‏

0
۳۰۲ بازدید

غلامرضا رحیمی – مشاور امور مدیریت
iraniansme@gmail.com
مدیر یک شرکت تولیدی خصوصی، که همکاری مشاوره‌ای با آن‌ها دارم، چندی پیش که به کارخانه‌اش رفته‌بودم، صفحه‌ای از یک روزنامه را که حاوی مصاحبه یکی از مدافعین بنام آزادسازی اقتصاد بود، به من داد و گفت، فکر نمی‌کنم دفاع از واردات به‌نام آزادسازی اقتصاد به این زودی‌ها دست از سر تولید بردارد. نگاهی به مصاحبه کرده و گفتم بله با نقطه‌نظرات این استاد مشهور آشنایی دارم. گفت این درست نیست هرکسی در حمایت از تولید حرف زد با برچسب ایسم و اتهام طرفداری از اقتصاد دولتی  و یا رانت روبرو بشه.‏

این بار وقت بیشتری صرف مصاحبه کرده و به مدیر دلخور گفتم که مستقل از نحوه دفاع از واردات که حتماً عناصر مهمی هم برای دفاع در خودش داره، به نظر من هم ادعای شکست تولید در شاخه‌های مختلف، حتی اگر هم درست باشد، دلیل کافی برای حمایت از واردات به‌دست نمی‌دهد. گفت مدافعین واردات،  تعرفه حمایتی از تولید را عوام‌گرایی معرفی کرده، اما خودشان دفاع از قداست واردات را با شعار عوام‌گرایانه‌تر دفاع از حقوق مصرف‌کننده انجام می‌دهند، ظاهراً آن‌هایی که به‌کار تولید مشغولند، اعم از مالک، مدیر و کارگر و کارمند، خود مصرف‌کننده نیستند. گفتم فکر نکنم شما به‌طور کلی با واردات مشکل داشته‌باشی؟ گفت مگر می‌توانم مخالف واردات باشم، در حالی که کلی از ماشین‌آلات و مواد موردنیازم را باید از خارج وارد کنم. بعد اضافه کرد مشکل من با اینه که این اساتید فکر می‌کنند یک کشور بزرگ هشتاد میلیونی را می‌توان با واردات اداره کرد، ظاهراً خیل عظیم جوانان بیکار همه باید با خرید و فروش کالای وارداتی به یکدیگر مشغول شوند. گفتم البته این عزیزان مخالف تولید نیستند، حداقل تعدادی از آن‌ها در حرف هم که شده، مدافع تولیدی که قابل‌رقابت باشد، هستند.‏
پس از چند لحظه سکوت گفت، این درست نیست که تولیدکننده‌های داخلی تاوان نتایج اقتصاد عمیقاً دولتی را بدهند. اقتصاد نفتی که دولت در آن هر زمان پولدار شد به وارداتِ بیشتر فکر می‌کنه، چگونه فرصت تداوم و ثبات به تولیدکننده داخلی میده؟ تا آمدم چیزی بگویم، ادامه داد همین چندسال پیش که دولت با گرانی نفت، پولدار شد، نتیجه‌اش چه شد؟ سیل واردات همه چیز، شما نگاهی به فهرست واردات در این چند سال بکن، می‌بینی که چه خانه خرابی برای تولیدکننده اعم از کشاورزی تا صنعتی در پی داشت، خب! ما چطوری با کالایی که با نرخ مصنوعی ارز وارد شده‌بود، می‌توانستیم رقابت کنیم؟ حالا ما بی‌عرضه بودیم، و یا این شرایطی بود که به ما تحمیل شد؟ حالا این دوستان عزیز طرفدار واردات به نام حقوق مصرف‌کننده، تضمین می‌دهند که اگر با یک سقوط دوباره ریال مواجه شدیم، آن هم درحالی‌که تولید توانش را به‌دلیل واردات بی‌رویه، از دست داده، مصرف‌کننده  ناتوان از خرید کالای خارجی، نیازش را از کجا تامین می‌کند؟ دیدم که دل پری دارد. سکوت کردم تا با کلمات بهتری جواب بدهم. از سکوت من استفاده کرد و ادامه داد که همون موقع که سیل واردات بود، ما داد زدیم که این نرخ ارز واقعی نیست، اگر نرخ ارز واقعی باشه و مدیریتی برای ثبات نرخ ارز، طوری که بتوانیم با تقریب آن را حدس بزنیم، کالای ما قابل‌رقابت است، اما علاوه بر آن‌که مدیران گوش نکردند، این دوستان هم با آنان همراهی کردند.‏
گفتم اما من هنوز هم فکر می‌کنم نه حرف‌های آن‌ها مطلق درست است و نه عشق یکسویه به تولید همه‌چیز در کشور. گفت قبول دارم به شرطی که در قضاوت در مورد میزان موفقیت و یا مزیت تولید، نقشی که دولت و اقتصاد دولتی ایفا کرده و می‌کند، واقعاً دیده‌شود.‏

(Visited 1 times, 1 visits today)

لینک کوتاه مطلب : https://jahaneghtesad.com/?p=13276