کرونا بی امان می کشد؛ تلاقی فرهنگ جامعه با عملکرد دولت

0
۲۵۳ بازدید

کشور ما نیز در رکورد مرگ بیماران کرونایی خود در جهان انگشت نما شده است. مانند خیلی از مرگ های دیگر؛ مرگ جاده ای و مرگ در صانحه هوایی و مرگ پشت مرگ. به قول شاملو «مرگ اینک موج سنگین گذرزمان است که در ما می گذرد.» در کشور ما سالهاست مرگ و فقر با هم الفتی دیرینه دارند و زنده ماندن انسان ها با شاخص های نسبی رفاه یک آرزو شده است و چهره جامعه نشاط انگیز نیست…

سجاد بهزادی، دانشجوی دکتری جامعه شناسی سیاسی

کرونا یک ساله شد و امروز دقیقا یک سال از شناسایی اولین مورد ابتلا به Covid19 در چین می‌گذرد، این بیماری تا به امروز جان یک میلیون و ۲۵۰ هزار نفر را در سراسر جهان گرفته است.

کشور ما نیز در رکورد مرگ بیماران کرونایی خود در جهان انگشت نما شده است. مانند خیلی از مرگ های دیگر؛ مرگ جاده ای و مرگ در صانحه هوایی و مرگ پشت مرگ. به قول شاملو «مرگ اینک موج سنگین گذرزمان است که در ما می گذرد.» در کشور ما سالهاست مرگ و فقر با هم الفتی دیرینه دارند و زنده ماندن انسان ها با شاخص های نسبی رفاه یک آرزو شده است و چهره جامعه نشاط انگیز نیست.

حالا کرونا امان مان را بریده است. رییس کل سازمان نظام پزشکی کشور می گوید: «بررسی‌ها نشان می‌دهد از میان افراد بستری شده در بیمارستان حدود ۱۵ درصد جانشان را از دست می‌دهند در حالی که این میزان در کشور های دیگر دو درصد است.»

یک دلیل مهمی که مرگ و میرها در کشور کم نمی شود و در یک سالگی کرونا آمار کشته ها روند صعودی دارد اینست که بر عکس دیگر کشورها صورت مسئله برای ما چندان روشن نیست و عامل و معلول این مصیبت بزرگ هر کدام دیگری را متهم می کند.

دولت می گوید: «محل موبایل ها ورفت وآمد های مردم را در نظر دارد ومردم رفوزه شدند، هنوز برخی مردم در این شرایط حاضر نیستند از سفرهای تفریحی و پاساژگردی دست بردارند و  فقط ۴۲ درصد مردم رعایت می کنند. درنهایت وزیر بهداشت فریاد می زند چقدر من و همکارانم باید التماس کنیم.»

از طرفی دیگر جامعه نیز دولت را عامل این وضعیت می داند. براساس نظریه قرارداد اجتماعی «جان لاک»، ما ملت ها از حق آزادی مطلق خود گذشتیم و حق حکمرانی را به دولت ها اعطا کردیم تا سلامت، امنیت و توسعه برای ما تضمین شود. در یک عبارت کلی جامعه ایران بر این باور است که اگر کشور از نظر اقتصادی و سیاسی مانند بسیاری از کشورهای دیگر، در شرایط عادی قرار داشت و دولت ها کارآمد بودند، هزینه زندگی گران نبود و دولت برنامه حمایت اقتصادی از قشرهای آسیب پذیر داشت؛ شاهد رکورد زنی پیاپی در مرگ انسان ها نبودیم.

اینجا است که شعور و فرهنگ جامعه با عملکرد دولت با هم تلاقی پیدا کرده است و حاصل آن وضعیت نگران کننده ای است که نشانه ای از بهبود در آن دیده نمی شود.

عده ای از صاحبنظران هم بر این باورند که کرونا در ایران مسئله بهداشتی نیست؛ بلکه سیاسی اجتماعی است. در جایی سخن وزیر بهداشت این باور را تایید می کند.«ایهاالناس بدانید که من به تنهایی نمی‌توانم اپیدمی جمع بکنم. اگر روزی شکستی را به پای ما بنویسند دهانم را باز می‌کنم و مقصران را خواهم گفت.» لذا عدم التزام به تصمیمات سیاسی واقتصادی مرتبط با کرونا و عدم اشراف و تسلط دولت‌ بر همه امور و جوانب، سبب شده است کشور در معرض آزمون مدیریت و راستی آزمایی مهمی قرار بگیرد.

مانند همیشه و با نگاه ایدئولوژیک عده ای نیز آمریکا را سبب مرگ ومیر جامعه ایران در اثر اپیدمی کرونا می دانند.در تازه ترین اظهارات وزیر نفت گفته است: «دولت آمریکا مسئول کشته شدن روزانه ۴۰۰ نفر از مردم ایران به‌دلیل همه‌گیری کروناست.»

گیر افتاده ایم میان دولتی که فرهنگ جامعه را و جامعه ای که عملکرد و ناکارآمدی دولت را و دیدگاهی که آمریکا را مقصر مرگ های پی درپی امروز جامعه ایران به خاطر شیوع ویروس کرونا می داند. کرونا شعور جامعه را و کارآمدی سیستم سیاسی و بهداشتی ما را محک زده است.

اکنون کشور مرحله تازه ای از اپیدمی کرونا را تجربه می کند و وزیر بهداشت می گوید:«این آخرین فرصت تاب‌آوری نظام سلامت است، اگر مردم کوتاه بیایند بازی را می‌بازیم و به مرگ‌های ۴ رقمی می‌رسیم. مرگ چهار رقمی یعنی به ورطه‌ای خواهیم رسید که خلاص شدن از آن دشوار است.»

براساس حقیقتی که پیش چشم ماست و نمی توان آن را انکار کرد باید از همین الان گفت بازنده هستیم. وضعیتی از بحران در بخش های مختلف اجتماعی و اقتصادی جامعه امروز ایران به خوبی عیان است.عامل این بحران تلاقی ناکارآمدی اجزاء سیستم و عملکرد مسئولان و فرهنگ جامعه است. براین اساس در عرصه های عمومی، نارضایتی بالایی از سطوح مدیریت وجود دارد که سالهاست روی هم تلنبار شده است.

اما دولت – ملت در ایران چقدر و تا کجا می خواهد با بحران های پیش روی خود سردرگم باشد و تهدید ها را به فرصت نزدیک نکند؟

جامعه به شهروند و الیت هایی نیاز دارد که ناظر بر تخصص و تعهد خود، در موقعیتی که قرار می گیرند مسئولیت پذیر و کنشگری فعال در جریان توسعه باشند و به دولتی نیاز دارد که به بازتولید الیت های ناکارآمد کمک نکند و به جای آنکه با سردرگمی اجزاء سیستم را در پوسته زیبای پوپولیست گرایی تقویت کند به مفاهیم واقعی توسعه، باور داشته باشد و در این مسیر برنامه ریزی کند.

(Visited 1 times, 1 visits today)

لینک کوتاه مطلب : https://jahaneghtesad.com/?p=120830

دیدگاهتان را بنویسید

لطفا کامنت خود را ثبت نمایید .
لطفا نام خود را وارد کنید