فیلمساز باید مشخص کند می خواهد چه مخاطبی را راضی کند

0
۴۹۹ بازدید

محمود دهقان- در مورد اهمیت مخاطب شناسی در تولید آثار فرهنگی و هنری شکی نیست زیرا وقتی حرف تولید زده می شود یعنی تقاضایی هم در کار است.اما این مخاطب شناسی در صنعت سینما دارای چالش های زیادی است که بخشی از آن با آنتونیا شرکا مدرس و منتقد سینما مطرح می شود.

بحث را از اینجا آغاز می کنم که به نظر شما در سینمای ایران سطح مخاطب شناسی و درک مخاطب شناسی نزد فیلمساز ها در چه سطحی قرار دارد و به طور کل مخاطب شناسی در صنعت سینما چیست و چه اهمیتی دارد؟
من فکر می کنم به علت اینکه سینما یک صنعت است و بنابراین یک محصولی تولید می کند که این محصول یک کالای فرهنگی است(از نگاه ماتریالیستی) و به واسطه ی فروش آن است که می تواند چرخ این صنعت بچرخد نقش مخاطب پر رنگ می شود.
همین طور که در عرصه بازار، تولید کننده وقتی کالایی را تولید می کند متوجه است که مشتریان آن کالا چه قشری و چه کسانی هستند و طبق سلایق آنها دست به تولید می زند در سینما نیز بدین گونه است.
در واقع می فرمایید که تولید کننده،?بازار هدف خود را می شناسد و فیلمساز نیز باید این گونه باشد؟یعنی قبل از تولید بازار خود را بشناسد؟
در سینما وقتی یک فیلمساز فیلمی را می سازد قاعدتا باید بداند که چه کسانی قرار است این فیلم را تماشا کنند و با در نظر گرفتن این موضوع لحن و ساختار و سبک را تعیین می کند.
در حال حاضر فیلم هایی که در سینمای ایران تولید می شوند و به فروش  میلیاردی می رسند،?می توان چنین نتیجه ای گرفت که روی مخاطب ایرانی کار کرده اند و آن را می شناسند؟
بله همین طور است.
اما ما میبینیم که همین فیلم ها در فستیوال و جشنواره های خارجی جایی ندارند،?اینکه یک فیلمساز فقط مخاطب داخلی را هدف قرار می دهد، آیا در دراز مدت اثر منفی برای سینمای ایران نمی گزارد؟
خوب ما یک دوره ای طولانی، حداقل دو دهه در ایران  فیلمهایی داشتیم که به دلیل جشنواره محور بودن آسیب دیدند،?یعنی با این نیت که فیلمشان در جشنواره ها تحسین و دیده شود و هم در داخل محبوب شوند، فیلم ها شتر،?گاو و پلنگ شدند در نهایت هم، نه در جشنواره ها مورد تحسین قرار گرفتند و نه در داخل فروش خوبی کردند.
فیلمساز باید مشخص کند که می خواهد چه مخاطبی را راضی کند، من اعتقاد دارم فیلم هایی که می خواهند همه نوع مخاطبی را حفظ کنند و داشته باشند مانند آدمهایی هستند که می خواهند با همه دوست شوند و در نهایت یک وجهه بی  هویتی از خودشان نشان می دهند.
پس شما اعتقاد دارید که فیلمساز باید مشخص شده قدم بردارد تا دچار بی هویتی نشود؟
بله من این طور فکر می کنم، البته یک حرف هم وجود دارد که بزرگی می گفت هرچه ملی تر جهانی تر، در این مورد می شود فیلم جدایی را مثال زد که لزوما هدفش جشنواره خارجی نبود ولی چون دردی در آن وجود داشت و آن درد را خیلی صادقانه بیان می کند در خارج از کشور هم دیده می شود و مورد تقدیر قرار می گیرد.
مهم این است که فیلساز با خودش صادق باشد و تکلیف خود را بداند و بعضی وقتها این مهم تر است تا اینکه به مخاطب فکر کند، فیلساز هایی هم هستند که برای دل خودشان می سازند و اصلا به مخاطب فکر نمی کنند که بعضا فیلم های خوبی هم از آب در می آیند.
در کل این دو دیدگاه باید جدا شود یعنی در وجه اقتصادی توجه به مخاطب صورت می گیرد که فیلم به فروش چشمگیر دست پیدا کند که باید در آن قطعا مخاطب شناسی قوی وجود داشته باشد

(Visited 1 times, 1 visits today)

لینک کوتاه مطلب : https://jahaneghtesad.com/?p=4767