غلبه قدرت بر اخلاق

0
۲۵۶ بازدید

سعید تقی پور

قانون می‌گوید حق با من است.
دیروز دو خبر در حوزه امور مرتبط با اداره امور شهر تهران منتشر شد.
خبر اول پاسخ مبسوط معاون عمرانی شهرداری مبنی بر این که تغییر کاربری یک بوستان در تهران برای ساخت برج  برابر مقررات مورد تأیید شورای عالی معماری مجاز شناخته شده است و بنا بر این شهرداری چون قانون با او همراه بوده حق داشته فضای سبز شهر شهروندان را به برج تبدیل کند و از این رهگذر درآمدی برای عمران شهر دست و پا کند.
خبر دوم مربوط به انتخابات هیأت رییسه شورای شهر تهران بود که موجب مسرت برخی جناح‌های سیاسی و دسته بندی‌های داخل شورای شهر شد.
احمد مسجد جامعی، رییس پیشین شورای شهر تهران در برابر مهدی چمران از ریاست بر شورای شهر بازماند و کرسی ریاست را به رییسی سپرد که یکبار محصولی چون احمدی نژاد را برای سپهر سیاسی ایران پرورش داده است و بار دیگر کسی را بر شهرداری تهران گمارده است که در دو نوبت رقابت سیاسی در انتخابات نتوانسته است در رای گیری مستقیم، اعتماد اکثریت مردم را حتی در شهر تهر تهران و یا زادگاه خویش -مشهد- به دست آورد.

هرچند که جناب آقای دکتر قالیباف شهردار منتخب شورای شهر تهران هستند و از این منظر با واسطه رأی شورای شهر به این سمت انتخاب شده اند، اما در این میانه قصد من ارزیابی و خطاب قراردادن شهردار تهران نیست بلکه می‌‌خواهم در این مجال نکته‌ای را برای فعالان سیاسی و اجتماعی کشور بیان کنم و آن یادآوری این نکته است که بسیاری از فعالان عرصه‌های سیاسی  اجتماعی، خواسته یا ناخواسته در بزنگاه‌های مهم مقهور قدرت قرار می‌گیرند و تصمیم‌گیری آنان را نمیتوان برمبنای ضروریات عملکرد نهادهایی که از تصمیم آنان اثر می‌پذیرند، ارزیابی کرد بلکه تمایل آگاهانه و یا ناخودآگاه به سوی طیف قوی‌تر رای و نظر آنان را تغییر می‌دهد.
به پاسخ معاون شهردار به شورای عالی معماری بازمی‌گردیم، فضای مدیریتی غالب در شهر و کشور ما متأسفانه با گام‌های بلند رو به سمت جمود و صلبیت پیش می‌‌رود. هرجا که قانون به ما اختیار و اجازه‌ای داد با قدرت تمام آن اختیار را اعمال می کنیم و از قانون چماقی برای ساکت کردن منتقدان می‌سازیم و اگر توانستیم از ابزارهای قانونی که در اختیار داریم هوادارنی که به سادگی مقهور قدرت قانونی ما می‌شوند، برای خودمان می‌سازیم، چون قانونی است از این هواداران در هر موقعیتی برای تثبیت خودمان استفاده می‌کنیم.
در سوی دیگر یک سال پیش را به خاطر بیاوریم که احمد مسجد جامعی پس از انتخاب شدن برای ریاست بر شورا حتی حاضر نشد اتاق ریاست را از مهدی چمران بگیرد. شاید گمان می‌کرد شاید برای این رییس چندین ساله انس و الفتی با دستگاه ریاست برقرار شده باشد و نارضایتی احتمالی او از ترک موقعیت ریاست را برنتابید. اما فضای حاکم بر  نظام قانون‌گذاری و اداره شهر تهران به احمد مسجد جامعی به عنوان یک رییس اخلاق مدار اقتدا نکرد و مسیر دیگری را برگزید. فعالان سیاسی و اجتماعی کشور باید برای این نقصان اخلاقی که در سامانه‌‌های دیگر تصمیم‌گیری کشور نیز دیده می‌شود چاره‌ای بیاندیشند.
به دلیل اوضاعی که سعی کردم ترسیم کنم،  این تعبیر را برای شرایطی که در آن قرار گرفته‌ایم، مناسب می‌دانم که تصمیم روز گذشته اعضای شورای شهر تهران را نماد بارز غلبه قدرت بر اخلاق می‌دانم.

(Visited 1 times, 1 visits today)

لینک کوتاه مطلب : https://jahaneghtesad.com/?p=5016