رکورد دار وزنِ غرل معاصر درگذشت

0
۳۲۴ بازدید

محمود دهقان- سیمین بهبهانی بامداد دیروز سه‌شنبه، ۲۸ مردادماه در سن ۸۷سالگی بر اثر ایست قلبی و تنفسی دار فانی را وداع گفت.
در این رابطه علی محمدی شاعر جوان کشورمان در گفت ?گویی با جهان اقتصاد عنوان کرد که مرحوم بهبهانی در ادبیات معاصر و غزل در فرم و غالب یک اتفاق و دارای توانمندی بسیار و عظمت در غزل معاصر ما بودند


.
آقای محمدی لطفا بفرمایید مرحوم سیمین بهبهانی چه شاخصه هایی در محتوا داشتند؟
با عرض تسلیت خدمت جامعه ادبیات کشور بخاطر این ضایعه بزرگ،خیلی از دوستان و شاعران در مورد ایشان صحبت کرده وسخن گفته اند خصوصا در مورد محتوا و مضمون کارهای مرحوم بهبهانی .
بیشتر حرفهایی که امروز زده می شود جایگاه ایشان را از لحاظ محتوا بررسی می کنند و به ستایش کارهای او از لحاظ محتوا می پردازند، اما من خیلی نمی خواهم به این بحث ورود پیدا کنم،شاید چون نگاهم متفاوت است و انتقادهایی را هم حتی داشته باشم که در حال حاضر وقت بیان آن نیست.
بسیار خوب اگر بخواهید شاخصه ها و نکاتی را در فرم و غالب کارهای آن مرحوم بیان کنید به چه نکاتی می توان اشاره کرد؟
ایشان از لحاظ فرمی و غالبی یک اتفاق بودند در ادبیات معاصر ما به ویژه بین بانوان شاعر، حتی در بزرگانی مانند پروین اعتصامی در غالب کلاسیک یا حتی شهریار چنین تسلطی را در اوزان عروضی مشاهده نمی‏کنیم که مانند شاعری مثل مرحوم بهبهانی بالغ بر ۱۰۰ وزن شعر داشته باشد، که این یک رکورد در ادبیات معاصر ما است.
البته شاید بعضی‏ها تمرین کنند و بگویند ما در تمرینات خود مثلا ۲۰۰ وزن هم شعر می‏گوییم. اما آنچه که مستند باشد و منتشر شده باشد و مکتوب باشد دیده نمی‏شود. من جایی نوشته بودم مرحوم بهبهانی بالای ۱۲۰ وزن شعری را  به طور رسمی کار کرده که مانند او نداریم. حتی به عنوان مثال پروین اعتصامی مشخص  است که  دارد در چه غالب و وزنی کار می‏کند، اما سیمین بهبهانی از این منظر می‏تواند نشان دهد چقدر توانمند در فرم و غالب می‏تواند ظاهر شود. که چنین رقمی خودش گواه این توانمندی است.
نکته دیگری که مغفول مانده و کمتر به آن اشاره شده این است که سیمین بهبهانی اگر نگوییم  ابداع کننده، احیاء کننده وزن دوری در ادبیات معاصر ما است.
وزن دوری داشته‏ایم به عنوان مثال سعدی می‏گوید: باغ غمت می‏کشم و از همه عالم خوشم/ گر نکند التفات یا نکند احترام.
این وزن‏های ۴ پاره است که پاره دوم تکرار پاره اول است.
این را سعدی زیاد به کار می‏برده است اما در دوره‏ی معاصر مرحوم بهبهانی را می بینیم که می‏آید از این نوع وزن‏ها استفاده می‏کند.
این را هم می‏توان از شاخه‏های ایشان نام برد که احیاکننده وزن دوری بودند.
از لحاظ محتوایی می‏توان به او ایراد گرفت و با او مشکل داشت اما نقش ایشان در جریان غزل را نمی‏شود انکار کرد و ایشان آدمی است با این توانمندی و عضمت در غزل معاصر ایران. به هر ترتیب ما بزرگی را در ادبیات معاصر از دست دادیم که باز هم به همه ی مردم خصوصا جامعه ادبیات تسلیت عرض می کنم.
سیمین بهبهانی‌ زاده‌ ۲۸ تیرماه سال ۱۳۰۶ در تهران، به خاطر سرودن غزل فارسی در وزن‌های تازه به «نیمای غزل» معروف است.
سیمین خلیلی معروف به «سیمین بهبهانی» فرزند عباس خلیلی (شاعر، نویسنده و مدیر روزنامه اقدام) بود. او ابتدا با حسن بهبهانی ازدواج کرد و به نام خانوادگی همسر خود شناخته شد ولی پس از او با منوچهر کوشیار ازدواج کرد.
سیمین که در سال ۱۳۳۷ وارد دانشکده حقوق شد، سال‌ها در آموزش و پرورش با سمت دبیری کار کرد.
«سه‌تار شکسته»، «جای پا»، «چلچراغ»، «مرمر»، «رستاخیز»، «خطی ز سرعت و از آتش»، «دشت ارژن»، « گزینه اشعار»، «آن مرد، مرد همراهم»، «کاغذین‌جامه»، «کولی و نامه و عشق»، «عاشق‌تر از همیشه بخوان»، « شاعران امروز فرانسه»، «با قلب خود چه خریدم؟»، «یک دریچه آزادی»، «مجموعه اشعار» و «یکی مثلا این‌که» از جمله کتاب‌های منتشرشده توسط این شاعرند.

(Visited 1 times, 1 visits today)

لینک کوتاه مطلب : https://jahaneghtesad.com/?p=4765