دلالان خستگی‌ناپذیر کرونا

0
۱,۰۸۴ بازدید

ویروس کرونا چون حوادث غیرقابل پیش‌بینی و پیش‌گیری در مدتی کوتاه قریب به اتفاق کشورهای جهان را متأثر کرده و علاوه بر تلفات قابل توجه انسانی، حوزه‌های اقتصادی و اجتماعی را نیز با خسارت‌های غیرقابل جبرانی روبرو کرده‌است.‏
ایران نیز از قاعده آسیب‌های این ویروس مستثناء نشد و این بیماری جان گروهی از هم وطنانمان را گرفت و اقتصاد کشور خصوصا در بخش بنگاه‌های کوچک و متوسط را با چالش‌هایی جدی روبرو کرد.‏
اگرچه در ابتدای شیوع این ویروسی مدیران ومسؤلان بخش‌های دولتی و خصوصی مرتبط با این حوزه غافلگیر شده و همه آنچه که در خصوص رویارویی با بحران به صورت تئوری آموخته بودند را فراموش کرده و هیجان به طور جدی موجب کاهش توان و کارآمدی شد، اما در نهایت پس از فروکش کردن هیجانات اولیه، اقدامات مؤثری انجام و روند شیوع فراگیر این ویروس متوقف شد.‏
برخلاف مدیریت بحران که گرفتار هیجانات ناشی از این اتفاق ناگهانی شد، منفعت‌طلبان و سودجویان چنان در اندک زمان تور سوءاستفاده از شرایط را پهن کردند که گویی زبده‌ترین نیروهای واکنش سریع و مدیریت بحران را دراختیار دارند.‏
ایشان با چنان سرعتی نیازهای دوران مقابله با این ویروس و شرایط قرنطینه را شناسایی و برای تحصیل منافع برنامه‌ریزی و پس از آن وارد مرحله اجرایی و بهره‌برداری شدند، که گویی به دفعات در رویارویی با این ویروس تجربه اندوخته بودند.
شاید بهترین ترازو برای اندازه‌گیری قدرت کشورها در جریان مدیریت بحران کرونا، همین گزینه باشد به این معنی که سرعت طرح موضوع، تحلیل شرایط، اتخاذ سیاست درست و وارد فاز عملیاتی شدن سازمان‌ها و دلالان کرونا در هر کشور قیاس شده و مشخص شود در هر یک از این شاخص‌ها کدام یک سرعت عمل بالاتر و توان اجرایی و مدیریت بیشتر داشته‌‌اند.
اما همه حواشی مدیریتی شیوع این ویروس به اقدامات اورژانسی اولیه محدود نمی‌شود، چراکه بخشی از تبعات این ماجرا، آسیب‌هایی است که در بلند مدت متوجه کشورها می‌شود مانند آنچه بر سر بنگاه‌های اقتصادی خصوصا در حوزه بنگاه‌های کوچک و متوسط آمده است.‏
از آنجاییکه تنها راه مقابله با گسترش این ویروس متوقف کردن فعالیت‌های اجتماعی است، تمامی کشورهای درگیر، حکم به تعطیلی فعالیت‌های اجتماعی و اقتصادی دادند و در ایران قالب بنگاه‌هایی که باید براساس دستور‌العمل‌های ویژه کنترل ویروس کرونا فعالیت خود را تعطیل می‌کردند، واحدهایی بودند که در تقسیم‌بندی‌ها در گروه واحدهای صنفی قرار می‌گیرند.
از بدو تعطیلی فعالیت واحدهای صنفی وعده و وعیدهای دو گروه یعنی مدیران تشکل‌های عالی صنفی و همچنین مسؤلان دولتی آغاز شد که البته از همان ابتدا مشخص بود که بخشی از آنها جنبه تبلیغی دارد و برای مدیرت اذهان فعالان صنفی مطرح می‌شود و البته باید اقرار کرد که این تبلیغات لازمه این شرایط است.
اما گروهی دیگر از آنها به واقع برنامه‌هایی است که باید اجرایی شود تا از نابودی بخش زیادی از اقتصاد بازار جلوگیری کند و اینکه دولت به چه میزان توانایی اجرای آنها را دارد، بحث دیگری است که برای تحلیل آن باید همه گزینه‌ها را مورد توجه قرارداد که از جمله آن می‌توان به موضوع تحریم و شرایط تحمیلی آن اشاره کرد.‏
اما نکته قابل تأمل رفتار برخی مدیران و مسؤلانی است که عمدتا در تشکل‌های صنفی و بعضا در نهادهای دولتی مسؤلیت دارند و همچنان در حال طرح وعده‌های تبلیغی هستند.
این گروه را می‌توان با دلالان کرونا مقایسه کرد که از شرایط سخت جامعه صنفی سوءاستفاده کرده و برای تبلیغ خود همچنان وعده‌های اجرا نشدنی را مطرح می‌کنند و گروه مخاطبان ایشان یعنی اصناف آسیب دیده از کرونا چاره‌ای جزء دلخوش کردن به این وعده‌ها ندارند. ‏
در این مورد باید تأسف چندباره خورد که افرادی از داخل خانواده اصناف شرایط سخت این دوران را برای مطرح کردن و تبلیغ خود دستاویز قرارداده و خود را چون منجی دلسوز و خستگی ناپذیر نشان می‌دهند، غافل از آنکه دوره تلخ و سخت هیجان و غافلگیری خواهد گذشت و با تثبیت شرایط واقعیت‌ها آشکار خواهدشد و آنها که این دوران سخت و تلخ را فرصتی برای تحقق منافع خود دیده‌اند باید جوابگوی عملکرد خود باشند و البته باید اذعان داشت که زمان زیادی به پایان این دوران باقی نمانده و دلالان کرونا باید خود را برای پاسخگویی به خانواده بزرگ اصناف آماده کنند.‏

(Visited 1 times, 1 visits today)

لینک کوتاه مطلب : https://jahaneghtesad.com/?p=106370