تجربه تحریم اندوخته ای برای توسعه ‏

0
۲۵۵ بازدید

مجیدرضا حریری – نایب رئیی اتاق بازرگانی ایران و چین‏
توافق اولیه ایران و کشورهای ۱+۵ شرایط جدیدی را پیش روی اقتصاد ایران قرارداده است، که نیازمند تدبیر و مدیریت تیم اقتصادی دولت و فعالان اقتصادی کشور است.‏

همانطور که در زمان آغاز تحریم ها علاوه بر آثار واقعی و مستقیم، شاهد یک سری آثار و تبعات غیرمستقیم منفی روانی بودیم، در زمان حذف تحریم ها نیز گذشته از آثار واقعی که قطعا در کوتاه مدت رقم نخواهد خورد، با آثار روانی مثبتی در کوتاه مدت روبرو خواهیم شد که باید مدیریت شود.‏
پس از حذف تحریم ها در صادرات و واردات بازارهای جدید و متنوع تری را پیش رو خواهیم داشت، که در واقع حق انتخاب را در اختیار ما قرار می دهد. ‏
البته در سال های اخیر در حوزه صادرات مشکلات کمتر بوده است، چنانکه در سال های ابتدایی تحریم ارزش صادرات حدود ۳۰ میلیارد دلار و در سال های پایانی به ۵۰ میلیارد دلار رسیده است و صادرات غیرنفتی کم و بیش رشد خود را حفظ کرده است.‏
اتفاق اصلی در حوزه تجارت خارجی در بخش واردات رقم خواهد خورد، چراکه در سال هایی که تحریم به اقتصاد کشور تحمیل شده، به دلیل دسترسی نداشتن به سیستم بانکی ۷ تا ۱۲ درصد هزینه مبادلات افزایش یافته است و اگر از تیرماه سوئیفت راه اندازی شده و امکان دسترسی به چرخه بانکی بین المللی فراهم شود، این هزینه تحمیلی که رقمی قابل توجه است، از بخش واردات حذف می شود.‏
همچنین در حوزه واردات امکان چانه زنی بیشتر خواهد شد که این موارد در جهت تسهیل تجارت فرامرزی اتفاقات مثبتی است، اما باید در داخل به مواردی توجه شود تا از شرایط پیش آمده در مسیر بهبود شرایط اقتصادی بهره برداری شود.‏
یکی از این موارد روند واردات کالا به کشور است که با توجه به تجربه دو سال اخیر و اداره کشور با ۲۰ میلیارد دلار درآمد نفتی، بعید است که به شرایط گذشته و واردات بی رویه و لجام گسیخته بازگردیم و باید از تجربه این مدت برای مدیریت اقتصاد کشور استفاده کنیم.‏
آنچه مسلم است در شرایطی که رکود همچنان در بازار وجود دارد، نیازی به واردات بیش از این نیست، اما زمانی که رونق به بازار برگرشته و تولید افزایش یابد به تبع آن واردات افزایش خواهد یافت داد، چراکه بخش عمده واردات ایران مواد اولیه و واسطه ای مورد نیاز تولید است.‏
مورد قابل توجه دیگر کمبود چندین ساله در واردات کالاهای سرمایه ای چون ماشین آلات صنعتی، معدنی و کشاورزی است که باید ذخایر ارزی در دسترس دراین حوزه هزینه شود.‏
دولت باید مدیریت کرده و واردات مواد اولیه و واسطه ای و همچنین کالای ساخته شده و مصرفی را به استفاده از ارز صادراتی محدود کند و دلارهای حاصل از فروش نفت و یا ذخایر ارزی که تا کنون در دسترس نبوده برای توسعه زیرساخت ها به کار گرفته شود.‏
نوسازی و به روز کردن صنایع، معادن و کشاورزی، توسعه راه ها در بخش های مختلف، ‌توسعه ناوگان حمل و نقل در همه بخش ها از دیگر مواردی است که باید به آنها توجه شود و به واقع باید در مسیری گام برداریم که زیرساخت ها در جهت تولید صادراتی توسعه یافته و تقویت شود.‏
امروز اقتصاد ایران در جایگاه ویژه ای قراردارد، ضررهای تحریم پرداخت شده و سختی های رکود تجربه شده، با مدیریت درست می توانیم از شرایط استفاده کنیم، مردم به صرفه جویی در زندگی خود عادت کرده و با حداقل ها کنار آمده اند و می توان از این فرصت پیش آمده برای اصلاح زیرساخت ها استفاده کرد.‏
بسیاری از صنایع باید بازنگری شوند، شاید لازم باشد برخی واحدهای صنعتی از دور خارج شوند، باید بررسی شود که کدام صنایع ما می توانند در فضای رقابت با رقبای خارجی به فعالیت خود ادامه دهند،‌ در جهت توسعه و تقویت آنها حرکت کنیم.‏
باید هزینه های تولید محاسبه شود تا مشخص شود کدام صنایع می توانند در بازار رقابتی به فعالیت ادامه دهند ‌مانند صنایع اشتغال زا و های تک تا از منابع و سرمایه موجود برای ارتقاء و توسعه آنها استفاده شود.‏
بایدبه این مهم توجه کنیم که هنوز مشکلات داخلی چون رکود و اشتغال پابرجا هستند، از این رو باید به گونه ای برنامه ریزی کنیم تا از محل ذخایر ارزی برای توسعه زیرساخت ها استفاده کنیم، تا از یک سو به تولید و اشتغال کمک کرده و از طرفی از ایجاد و افزایش تورم جلوگیری شود. ‏
آنچه مسلم است تیم اقتصادی دولت به این موارد آگاه بوده و به آنها توجه خواهد کرد، مگر اینکه موارد غیراقتصادی چون مسائل سیاسی و اجتماعی مانند انتخابات پیش رو در اولویت گرفته و شرایط جدید پیش آمده برای اقتصاد کشور به گونه ای دیگر مدیریت شود.‏

(Visited 1 times, 1 visits today)

لینک کوتاه مطلب : https://jahaneghtesad.com/?p=11359