به فرهادی نگویید کیارستمی را ترجیح می‌دهم

0
۶۳۹ بازدید

 

نشست نقد و بررسی فیلم سینمایی “مردی که فریاد می ‌زند” عصر ۲۸ فرودین ماه با حضور صالح هارون کارگردان این فیلم، فرهاد توحیدی، محمد مهدی عسگرپور، جمعی از هنرمندان و اهالی سینما در تالار سیف الله داد برگزار شد.‏
پس از نمایش نسخه دوبله شده این فیلم در تالار سیف الله داد، محمد صالح هارون درباره ساخت این فیلم و حمایت کشور فرانسه توضیح داد: من به عنوان کسی که در فرانسه زندگی می ‌کنم، می ‌توانم از نهادهای این کشور درخواست حمایت کنم. البته در فرانسه حمایت از فیلم ‌های هنری و مولف یک رسم است. البته این کشور یک صندوق برای حمایت از آثار سینمایی دارد که هنرمندان این کشور و کسانی که مقیم فرانسه هستند می ‌توانند از این حمایت استفاده کنند. اما برای این حمایت یک کمیسیونی تشکیل می‌ شود و اگر رای مثبت به اثر داده شود می ‌تواند از حمایت ۱۵۰ میلیون یورویی استفاده کند.‏
وی که این فیلم را چهارمین اثر سینمایی خود دانست درباره حمایت چاد از “مردی که فریاد می ‌زند” عنوان کرد: اگر فیلم بتواند با اقبال روبرو شود، تبلیغاتی در چاد برای آن انجام می‌دهند. فیلم من در جشنواره کن نماینده کشور چاد بود. وزیر فرهنگ چاد البته یک مبلغی برای فیلم هزینه کرد تا بهتر معرفی شود. آنها از این طریق از فیلم حمایت می‌کنند.‏
هاورن درباره بودجه ساخت این فیلم گفت: بودجه این فیلم یک میلیون یورو است. ما در چاد صنعت سینما نداریم و در قسمت فنی سینما ضعیف هستیم. به همین دلیل باید تجهیزات فنی را از فرانسه و بلژیک وارد می‌کردیم. این بخش موضوع هزینه ما را بالا برد. همسر من یک تهیه کننده مهم است و البته بیشتر هزینه ‌ها را به صورت دقیق می ‌داند.‏
وی توضیح داد: من برای ساخت این فیلم از جنگهای داخلی چاد الهام گرفتم. همانطور که عنوان کردم در یکی از جنگها زخمی هم شدم. داستان این فیلم واقعی است. در داستان واقعی یک پدری پسر نوجوانش را به یک گروه شبه نظامی می‌ فرستد و احساس می کرده که با این کار از وی حمایت می‌ کند اما پسر وی کشته می ‌شود.‏
وی نظر خود را نسبت به این سوال که اگر این فیلم در کشور ایران به نمایش در آید مسئولان آن را سیاه نمایی می ‌دانند، گفت: این تفکر یک نوع کم کردن ارزش هنری یک اثر است. این تفکر یعنی ما چنین فیلم ‌هایی را فقط برای حضور در جشنواره‌ های خاصی می‌ سازیم. در حالیکه این فیلم در جشنواره ‌های افریقایی هم چندین جایزه گرفته است. من فکر نمی ‌کنم فیلمسازی بخواهد از کشور خود سیاهی و یا تیرگی نشان دهد. فیلمساز از حوادث و اتفاقات رخ داده الهام می‌گیرد و سرچشمه حرکتش می شود. من در این فیلم تصویر مردمم را با عشق گرفتم و در این کار قصد سیاه نمایی نداشتم. هر چند که در وجود انسان یک سوی آن سیاه است.‏
وی درباره تاثیر جایزه این فیلم و موفقیت‌هایی که به دست آورده است در کشور چاد گفت: ما پیش از این فیلم در چاد، سینما نداشتیم. اما پس از این فیلم سینما افتتاح کردیم. از طرف دیگر دولت به من پیشنهاد تاسیس یک مدرسه سینمایی داد. اینکه بخواهد یک فیلم تصور افراد را تغییر دهد رویایی فکر کردن است اگر چنین اتفاقی می‌افتاد حتما من انجام می‌دادم.‏
هاورن ادامه داد: قبل از اینکه این فیلم جایزه جهانی بگیرد مردم درباره چاد این تصور را داشتند که همیشه در اینجا خشونت وجود دارد اما بعد از جایزه این تصور به وجود آمد که چاد سینما هم دارد. دولت بعد از این موضوع تصمیم گرفت از روی تماس موبایل مالیات اندکی دریافت کند و این مبلغ را برای ساخت فیلم و اجرای تئاتر اختصاص دهد.‏
وی تاکید کرد: من با تفکری همچون سیاه نمایی مشکل دارم و معتقدم ما باید درباره اینجور مسائل در فیلم‌ ها صحبت کنیم. من مسلمانم و جنبه سیاه – سفید ماجرا را می‌دانم.‏
وی درباره سینمای ایران و سینمای کیارستمی و فرهادی افزود: من سینمای ایران را دوست دارم و آن را دنبال می ‌کنم. سینمای ایران انسان‌گرا است. سینمای کیارستمی را دوست دارم. اما نسبت به سینمای فرهادی این عشق و علاقه ‌ام کمتر است. اما به فرهادی نگویید که من کیارستمی را ترجیح می‌دهم.‏
هاورن همچنین درباره تدوین و موسیقی این فیلم گفت: این فیلم روایت تند و مونتاژ کندی دارد. برخی دیگر فیلم ‌هایی با روایت کند و مونتاژ تند هستند. اما “مردی که فریاد می‌زند” از نوع مونتاژ اولی است که عنوان کردم. من معتقدم که در این فیلم باید موسیقی را کم می‌ کردم تا این امکان وجود داشته باشد تا بازیگران با بازی خود هیجانشان را بیان کنند. من همیشه علاقمندم در آثارم واقعیت را نشان دهم.‏

 

نشست نقد و بررسی فیلم سینمایی “مردی که فریاد می ‌زند” عصر ۲۸ فرودین ماه با حضور صالح هارون کارگردان این فیلم، فرهاد توحیدی، محمد مهدی عسگرپور، جمعی از هنرمندان و اهالی سینما در تالار سیف الله داد برگزار شد.‏
پس از نمایش نسخه دوبله شده این فیلم در تالار سیف الله داد، محمد صالح هارون درباره ساخت این فیلم و حمایت کشور فرانسه توضیح داد: من به عنوان کسی که در فرانسه زندگی می ‌کنم، می ‌توانم از نهادهای این کشور درخواست حمایت کنم. البته در فرانسه حمایت از فیلم ‌های هنری و مولف یک رسم است. البته این کشور یک صندوق برای حمایت از آثار سینمایی دارد که هنرمندان این کشور و کسانی که مقیم فرانسه هستند می ‌توانند از این حمایت استفاده کنند. اما برای این حمایت یک کمیسیونی تشکیل می‌ شود و اگر رای مثبت به اثر داده شود می ‌تواند از حمایت ۱۵۰ میلیون یورویی استفاده کند.‏
وی که این فیلم را چهارمین اثر سینمایی خود دانست درباره حمایت چاد از “مردی که فریاد می ‌زند” عنوان کرد: اگر فیلم بتواند با اقبال روبرو شود، تبلیغاتی در چاد برای آن انجام می‌دهند. فیلم من در جشنواره کن نماینده کشور چاد بود. وزیر فرهنگ چاد البته یک مبلغی برای فیلم هزینه کرد تا بهتر معرفی شود. آنها از این طریق از فیلم حمایت می‌کنند.‏
هاورن درباره بودجه ساخت این فیلم گفت: بودجه این فیلم یک میلیون یورو است. ما در چاد صنعت سینما نداریم و در قسمت فنی سینما ضعیف هستیم. به همین دلیل باید تجهیزات فنی را از فرانسه و بلژیک وارد می‌کردیم. این بخش موضوع هزینه ما را بالا برد. همسر من یک تهیه کننده مهم است و البته بیشتر هزینه ‌ها را به صورت دقیق می ‌داند.‏
وی توضیح داد: من برای ساخت این فیلم از جنگهای داخلی چاد الهام گرفتم. همانطور که عنوان کردم در یکی از جنگها زخمی هم شدم. داستان این فیلم واقعی است. در داستان واقعی یک پدری پسر نوجوانش را به یک گروه شبه نظامی می‌ فرستد و احساس می کرده که با این کار از وی حمایت می‌ کند اما پسر وی کشته می ‌شود.‏
وی نظر خود را نسبت به این سوال که اگر این فیلم در کشور ایران به نمایش در آید مسئولان آن را سیاه نمایی می ‌دانند، گفت: این تفکر یک نوع کم کردن ارزش هنری یک اثر است. این تفکر یعنی ما چنین فیلم ‌هایی را فقط برای حضور در جشنواره‌ های خاصی می‌ سازیم. در حالیکه این فیلم در جشنواره ‌های افریقایی هم چندین جایزه گرفته است. من فکر نمی ‌کنم فیلمسازی بخواهد از کشور خود سیاهی و یا تیرگی نشان دهد. فیلمساز از حوادث و اتفاقات رخ داده الهام می‌گیرد و سرچشمه حرکتش می شود. من در این فیلم تصویر مردمم را با عشق گرفتم و در این کار قصد سیاه نمایی نداشتم. هر چند که در وجود انسان یک سوی آن سیاه است.‏
وی درباره تاثیر جایزه این فیلم و موفقیت‌هایی که به دست آورده است در کشور چاد گفت: ما پیش از این فیلم در چاد، سینما نداشتیم. اما پس از این فیلم سینما افتتاح کردیم. از طرف دیگر دولت به من پیشنهاد تاسیس یک مدرسه سینمایی داد. اینکه بخواهد یک فیلم تصور افراد را تغییر دهد رویایی فکر کردن است اگر چنین اتفاقی می‌افتاد حتما من انجام می‌دادم.‏
هاورن ادامه داد: قبل از اینکه این فیلم جایزه جهانی بگیرد مردم درباره چاد این تصور را داشتند که همیشه در اینجا خشونت وجود دارد اما بعد از جایزه این تصور به وجود آمد که چاد سینما هم دارد. دولت بعد از این موضوع تصمیم گرفت از روی تماس موبایل مالیات اندکی دریافت کند و این مبلغ را برای ساخت فیلم و اجرای تئاتر اختصاص دهد.‏
وی تاکید کرد: من با تفکری همچون سیاه نمایی مشکل دارم و معتقدم ما باید درباره اینجور مسائل در فیلم‌ ها صحبت کنیم. من مسلمانم و جنبه سیاه – سفید ماجرا را می‌دانم.‏
وی درباره سینمای ایران و سینمای کیارستمی و فرهادی افزود: من سینمای ایران را دوست دارم و آن را دنبال می ‌کنم. سینمای ایران انسان‌گرا است. سینمای کیارستمی را دوست دارم. اما نسبت به سینمای فرهادی این عشق و علاقه ‌ام کمتر است. اما به فرهادی نگویید که من کیارستمی را ترجیح می‌دهم.‏
هاورن همچنین درباره تدوین و موسیقی این فیلم گفت: این فیلم روایت تند و مونتاژ کندی دارد. برخی دیگر فیلم ‌هایی با روایت کند و مونتاژ تند هستند. اما “مردی که فریاد می‌زند” از نوع مونتاژ اولی است که عنوان کردم. من معتقدم که در این فیلم باید موسیقی را کم می‌ کردم تا این امکان وجود داشته باشد تا بازیگران با بازی خود هیجانشان را بیان کنند. من همیشه علاقمندم در آثارم واقعیت را نشان دهم.‏

(Visited 1 times, 1 visits today)

لینک کوتاه مطلب : https://jahaneghtesad.com/?p=1197