اقتصاد فرهنگ در سال اقتصاد و فرهنگ

0
۳۷۱ بازدید

دکتر علیرضا گرشاسبی ‏‎_‎‏ استادیار موسسه مطالعات و پژوهش های بازرگانی
محمدرضا لطفی یکی از استادان به‌نام موسیقی ایران روز جمعه ۱۲ اردیبهشت درگذشت و بسیاری از علاقه‌مندان به شخص ایشان و موسیقی سنتی و اصیل ایرانی را داغدار کرد. بی‌تردید او یکی از بازماندگان نسل طلایی موسیقی ایران بود که آحاد جامعه لحظاتی ناب و فراموش نشدنی با قطعات و شاه‌کارهای این استاد به‌نام دارند.

این متن مجالی است که ضمن ادای احترام به این استاد بزرگ و همه زحمتکشان فرهنگ، بر این نکته تاکید کنم که با نامگذاری سال جاری با عنوان اقتصاد و فرهنگ از فرصت‌های فرهنگی با نگاه اقتصادی می‌توان حتی به بازارهای جهانی و صادرات اندیشید. ضمن آنکه از این امکان برای  اشاعه فرهنگ کشور نیز استفاده کرد.
براساس آمار گمرک سالانه میلیون‌ها دلار صرف واردات کالاهای مرتبط با بخش فرهنگ می‌شود. تنها در بخش ادوات موسیقی در شش ماه نخست سال ۱۳۹۲، ۳/۲ میلیون دلار کالا وارد کشور شده است. این در حالی است که ایران خود یکی از مهدهای بزرگ هنرهای اصیل، مقامی و منحصر به‌فرد در این حوزه است که می‌تواند با نگاهی اصولی ، اقتصادی و فرهنگی از آن بهره‌مند شود. تجارب‌ موفقی از استقبال موسیقی ایران در خارج از کشور هم وجود دارد. ضمن آنکه در سایر جنبه‌های هنری نیز ایرانیان در جهان ممتازند. تعزیه‌خوانی، شاه‌نامه‌خوانی و نقالی، فرش‌بافی و گلیم‌بافی، مسگری، خاتمکاری، سفال‌گری و آیینه‌کاری را می‌توان برخی از هنرهای بی‌همتای ایرانی در این خصوص دانست.
صنعتی‌شدن در جوامع مختلف نیاز انسان‌ها به پرداختن به ابعاد روحی و پاسخگویی به نیازهای حوزه روان را بیش از گذشته مشخص کرده است؛ آنگونه که رنج پوچی را از انسان بگیرد و هدفمندی بیشتری را برای زندگی به ارمغان آورد. در این میان هنرهای اصیل و فرهنگی می‌توانند این وظیفه خطیر را عهده‌دار باشند و لحظاتی هرچند کوتاه انسان را از پرداختن به مسائل مادی دور و به خالق نزدیکتر کنند. این تقاضا در جهان رو به افزایش است و دارندگان چنین هنرهایی می‌توانند از آن بهره‌مند باشند. کشور ما نیز با توجه به پتانسیل‌های برشمرده می‌تواند به محصولات بخش فرهنگ به‌عنوان جزئی از صنایع فرهنگی نگاه و جنبه‌های اقتصادی آن را تقویت کند. این امر می‌تواند انگیزه‌ای مظائف برای صاحبان این هنرها به‌وجود آورد.
دولت باید در سال اقتصاد فرهنگ جنبه‌های اقتصادی هنرهای اصیل ایرانی که هویت اسلامی و ایرانی بودن کشور را منعکس می‌کنند بها دهد. حمایت از تولید محصولاتی که ویژگی‌های فرهنگی کشور را منعکس می‌کنند؛ برندسازی کالاهای صادراتی با استفاده از نشان‌های اصیل ایرانی، بهره‌مندی بیشتر از هنرهای ایران در بخش‌ فضای مجازی چون بازی‌های رایانه‌ای، مدیریت واردات کالاهای نهایی مرتبط با بخش فرهنگ همچون صنایع دستی، فرش، آلات موسیقی و بالاترین استفاده  از توان دیپلماسی سیاسی و تجاری در معرفی محصولات فرهنگی ایران در بازارهای هدف تنها مثال‌هایی از اقداماتی است که می‌‌توان در این بخش اجرا کرد. به امید روزهای بهتر در بخش فرهنگ.‏

دکتر علیرضا گرشاسبی ‏‎_‎‏ استادیار موسسه مطالعات و پژوهش های بازرگانی
محمدرضا لطفی یکی از استادان به‌نام موسیقی ایران روز جمعه ۱۲ اردیبهشت درگذشت و بسیاری از علاقه‌مندان به شخص ایشان و موسیقی سنتی و اصیل ایرانی را داغدار کرد. بی‌تردید او یکی از بازماندگان نسل طلایی موسیقی ایران بود که آحاد جامعه لحظاتی ناب و فراموش نشدنی با قطعات و شاه‌کارهای این استاد به‌نام دارند.

این متن مجالی است که ضمن ادای احترام به این استاد بزرگ و همه زحمتکشان فرهنگ، بر این نکته تاکید کنم که با نامگذاری سال جاری با عنوان اقتصاد و فرهنگ از فرصت‌های فرهنگی با نگاه اقتصادی می‌توان حتی به بازارهای جهانی و صادرات اندیشید. ضمن آنکه از این امکان برای  اشاعه فرهنگ کشور نیز استفاده کرد.
براساس آمار گمرک سالانه میلیون‌ها دلار صرف واردات کالاهای مرتبط با بخش فرهنگ می‌شود. تنها در بخش ادوات موسیقی در شش ماه نخست سال ۱۳۹۲، ۳/۲ میلیون دلار کالا وارد کشور شده است. این در حالی است که ایران خود یکی از مهدهای بزرگ هنرهای اصیل، مقامی و منحصر به‌فرد در این حوزه است که می‌تواند با نگاهی اصولی ، اقتصادی و فرهنگی از آن بهره‌مند شود. تجارب‌ موفقی از استقبال موسیقی ایران در خارج از کشور هم وجود دارد. ضمن آنکه در سایر جنبه‌های هنری نیز ایرانیان در جهان ممتازند. تعزیه‌خوانی، شاه‌نامه‌خوانی و نقالی، فرش‌بافی و گلیم‌بافی، مسگری، خاتمکاری، سفال‌گری و آیینه‌کاری را می‌توان برخی از هنرهای بی‌همتای ایرانی در این خصوص دانست.
صنعتی‌شدن در جوامع مختلف نیاز انسان‌ها به پرداختن به ابعاد روحی و پاسخگویی به نیازهای حوزه روان را بیش از گذشته مشخص کرده است؛ آنگونه که رنج پوچی را از انسان بگیرد و هدفمندی بیشتری را برای زندگی به ارمغان آورد. در این میان هنرهای اصیل و فرهنگی می‌توانند این وظیفه خطیر را عهده‌دار باشند و لحظاتی هرچند کوتاه انسان را از پرداختن به مسائل مادی دور و به خالق نزدیکتر کنند. این تقاضا در جهان رو به افزایش است و دارندگان چنین هنرهایی می‌توانند از آن بهره‌مند باشند. کشور ما نیز با توجه به پتانسیل‌های برشمرده می‌تواند به محصولات بخش فرهنگ به‌عنوان جزئی از صنایع فرهنگی نگاه و جنبه‌های اقتصادی آن را تقویت کند. این امر می‌تواند انگیزه‌ای مظائف برای صاحبان این هنرها به‌وجود آورد.
دولت باید در سال اقتصاد فرهنگ جنبه‌های اقتصادی هنرهای اصیل ایرانی که هویت اسلامی و ایرانی بودن کشور را منعکس می‌کنند بها دهد. حمایت از تولید محصولاتی که ویژگی‌های فرهنگی کشور را منعکس می‌کنند؛ برندسازی کالاهای صادراتی با استفاده از نشان‌های اصیل ایرانی، بهره‌مندی بیشتر از هنرهای ایران در بخش‌ فضای مجازی چون بازی‌های رایانه‌ای، مدیریت واردات کالاهای نهایی مرتبط با بخش فرهنگ همچون صنایع دستی، فرش، آلات موسیقی و بالاترین استفاده  از توان دیپلماسی سیاسی و تجاری در معرفی محصولات فرهنگی ایران در بازارهای هدف تنها مثال‌هایی از اقداماتی است که می‌‌توان در این بخش اجرا کرد. به امید روزهای بهتر در بخش فرهنگ.‏

(Visited 1 times, 1 visits today)

لینک کوتاه مطلب : https://jahaneghtesad.com/?p=1699