کد خبر: 2388
تاریخ انتشار: ۱۹ خرداد ۱۳۹۳

از این پس ما اهمیت می دهیم

از این پس ما اهمیت می دهیم

ساغر کوهستانی / خبرنگار محیط زیست

همه می دانیم که ایرانی ها مشتاق شنیدن صدای آب هستند؛ شاید تعبیه فواره و ساخت نهرهای طبقه ای با سطح های متفاوت میان باغ ها برای این منظور بوده. همچنین می دانیم که ایرانیان عاشق صدای بلبل و دیگر پرندگان خوش صدا بر روی شاخسار گلها و درختان هستند از این نمونه هم تا دلتان بخواهد در شعر و ادبیات این مرز وبوم مثال است. اما ما ایرانیان طبیعت دوست چقدر نگران آن روزی هستیم که دیگر نه درختی برای بلبلان باشد و نه نهری برای گوش سپردن به صدای آن.
در نصایح دینی؛ مردمان این مرز و بوم به حفظ و پاسداری از طبیعت توصیه شده اند. اما شاید یک جایی در تاریخ به یکباره مردم و مسئولین دچار فراموشی شده اند. شاید آنان از کار خود خسته شدند و یا همه فکر کردند تا مدتهای طولانی ایران نیازی به پاسداری از محیط زیست خود ندارد و یا مسائل مهم تر پیش آمد… هر چه بود کار به جایی رسید که دریاچه های بختگان و انزلی و هامون و ارومیه به نفس های آخر افتادند و کسی اهمیت نداد. آب و خاک و هوا آلوده شدند و بنزین مصرفی در شهرها تنفس کردن را برای هم وطنان طاقت فرسا کرد و جز انگشت شماری اهمیت ندادند.
برای محیط زیست تنها خبرهای بد نیست. هر سال هکتارها جنگل در آتش می سوزند؛ تالاب ها و دریاچه ها خشک می شوند و برخی گونه های جانوری نفس های آخرشان را می کشند… اینها همه ی اخباری است که هر روز می شنویم. اما همین که این اخبار را می شنویم خود خبر خوبی است. چرا که امید می رود مردم و مسولین کمی به خود آمده اند و رسانه ها و مراجع قانونی به کمک آنان خواهد شتافت.
ما هنوز هم شاهد زباله ریختن ایرانیان در گوشه و کنار طبیعت هستیم. اشخاصی هستند که حیوانات وحشی را بدون دلیل شکار می کنند و به راحتی تن به بریدن یک درخت می دهند.