ابتلای تشکل های صنفی به بیماری مهلک تملک مادام العمر بر مناصب / اصناف بر سر دوراهی رای به اصلاحات یا حفظ اصول تحمیل شده‏

0
۵۲۶ بازدید

علی شفائی: به گواه تاریخ تشکل های صنفی قدیمی ترین نهاد غیرحاکمیتی یا به تعبیری مردم نهاد هستند، که با محور اصناف، تجار و پیشه وران شکل گرفته و عملکردی تاثیرگذار داشته اند.
به گزارش خبرنگار جهان اقتصاد، اهمیت و نقش اصناف و تشکل های صنفی که علاوه بر نقش اقتصادی، تاثیرگذاری بالایی در حوزه های اجتماعی، فرهنگی و حتی سیاسی داشته اند، موجب شده تا همواره این بخش از اقتصاد کشور تحت فشار، نفوذ و حتی هجمه گروه های دیگر قرارگیرد.
این اتفاق موجب شده تا تشکل های صنفی نتوانند در یک خط و مسیر فعالیت کرده و دچار نوسان و تحولات زیادی قرارگیرند.
این روند همچنان نیز ادامه داشته و در حالیکه قانون نظام صنفی کشور تعیین کننده خط و مشی اتاق اصناف ایران به عنوان عالی ترین نهاد صنفی و اتاق های اصناف شهرستان ها و اتحادیه های صنفی است، اما گروه های مختلف تلاش می کنند با اعمال نفوذ سهم خواهی کرده و منافع خود را تامین کنند.
اگرچه همه گروه ها به این مهم که قانون فصل الخطاب است اذعان دارند، اما عملکرد ایشان مبین این واقعیت است که آنگاه که پای منافع به میان می آید، اعتقادی به قانون نداشته و برای تامین منافع شخصی بدون رعایت هیچ حد و حدودی از قانون گذشته و خود را فراتر از آن تصور می کنند.
در حالی که قانون نظام صنفی ادغام مجامع را تکلیف کرده بود تا با اتحاد اصناف تولیدی و توزیعی تشکلی قدرتمند عهده دار هدایت جامعه صنفی شود، در چند شهر بزرگ کشور مقاومت برخی مجامع مانع تحقق این تکلیف قانونی شده بود تا اینکه بالاخره با روی کار آمدن دولت تدبیر و امید، اصلاحات مد نظر اعمال شده و در انتخابات اخیر مجامع باقی مانده نیز ادغام شدند.
اما این پایان ماجرا نیست، چراکه با این اتفاق سبد رأی در بسیاری مناطق کشور تغییر کرده و در انتخابات اخیر بسیاری از افراد که سال ها با حمایت برخی گروه های سیاسی و احزاب اقتصادی در مجامع سمت داشتند، رأی حداکثری خود را از دست داده و از راهیابی به هیات رئیسه اتاق ها بازماندند.
شکست برخی افراد صنفی در انتخابات اتاق های اصناف تنها به عدم موفقیت یک فرد در رقابت انتخاباتی محدود نشده و در واقع یک گروه سیاسی یا اقتصادی نماینده و عامل خود و البته منافعشان را از دست داده اند، اتفاقی که قطعا به مذاق بسیاری خوش نیامده و برای تامین منافعی که قطعا اندک و قابل اغماض هم نیست به هر اقدامی دست خواهند زد.
اگرچه تا کنون خبری رسمی مبنی بر اعمال فشار و کارشکنی در امور اتاق های اصناف ایران و شهرستان ها منتشر نشده است، اما کمی ریز شدن در امور جاری و اتفاقاتی که در جامعه صنفی کشور رقم می خورد، به اندازه شفافیت تصاویر در آیینه مبین اتفاقات نامبارکی است که این روزها در این بخش از اقتصاد کشور جاری است.
البته نباید فراموش کرد که بیماری تملک مادام العمر بر مناصب محدود به جامعه صنفی نبوده و تقریبا تمامی تشکل های اقتصادی کشور به این بیماری مهلک دچار شده اند.
در تشریح این بیماری مهلک که هنوز داروی آن نه در داروخانه ها و نه در عطاری ها یافت می شود باید گفت؛ در مرحله اول بخشی از حافظه فرد دچاری فراموشی می شود تا جاییکه وی فراموش م یکند که با رأی اعضا و برای خدمت به ایشان انتخاب شده است.
در مرحله بعدی فرد مبتلا جایگاهی را که به دست آورده به عنوان یک میراث خانوادگی و ارث پدری تصور کرده و تملک مادام العمر بر آن را حق مسلم خود می داند.‏
تداوم این بیماری لاعلاج فرد را به مرحله ای می رساند که نه تنها جایگاه حقوقی به دست آمده را حق شخصی خود می داند که دست درازی به حق و حقوق اعضاء و هر آنچه در زیر مجموعه آن تشکل قراردارد را در محدوده اختیارات نامحدود خود می داند.
متاسفانه این بیماری در زمانی مهلک تر می شود که فرد نماینده یک گروه باشد و از آنجاییکه این بیماری مسیری است، همه دیگر افراد آن گروه نیز دچار این بیماری شده و این مرحله ای است که می توان از آن به عنوان بالاترین درجه ابتلا تعبیر کرد، چراکه فساد فراگیر شده و تشکل مذکور به محلی برای جولان دادن و منفعت طلبی گروهی تبدیل می شود.
متاسفانه بخشی از جامعه صنفی کشور در سال های گذشته دچار این بیماری مهلک شده و نتیجه آن وضعیت نابسامانی است که امروز این بخش از اقتصاد کشور دچار آن شده است.
اما به هرحال با به روی کار آمدن دولت تدبیر و امید شرایط تغییر کرده و اگرچه راهی برای علاج بیماران مبتلایان به بیماری تملک مادام العمر بر مناصب کشف نشده، اما راه مقابله با آن کنار گذاشتن این افراد است، اتفاقی که در انتخابات اخیر جامعه صنفی رقم خورد و تعدادی از این افراد از هیات رئیسه اتاق های اصناف کنار گذاشته شدند، اما هنوز تعدادی از ایشان در جای خود باقی مانده اند و البته افرادی که کنار گذاشته شده اند نیز همچنان برای بازگشتن به جای خود دست از تلاش نکشیده اند.
البته برخی از کارشناسان صنفی ابراز امیدواری کرده اند تا انتخبات آتی هیات رئیسه اتاق اصناف ایران که شهریور ۹۳ برگزارخواهد شد، درمانی برای این بیماری پیدا کنند و یا حداقل راهی برای مهار ایشان پیدا کنند تا با کارشکنی های خود مانع توسعه جامعه صنفی نشوند.‏
حال باید دید که در شهریور ماه امسال چه اتفاقی رقم خواهد خورد و جامعه صنفی کشور همچنان در مسیر جدیدی را که انتخاب کرده ادامه خواهد داد و به اصلاحات و تغییر رای خواهد داد و یا در برابر این بیماری مهلک دوام نیاورده و به اصول نادرستی که طی چند ساله گذشته به ناچار پایبند آن شده بودند بازخواهند گشت.‏

علی شفائی: به گواه تاریخ تشکل های صنفی قدیمی ترین نهاد غیرحاکمیتی یا به تعبیری مردم نهاد هستند، که با محور اصناف، تجار و پیشه وران شکل گرفته و عملکردی تاثیرگذار داشته اند.
به گزارش خبرنگار جهان اقتصاد، اهمیت و نقش اصناف و تشکل های صنفی که علاوه بر نقش اقتصادی، تاثیرگذاری بالایی در حوزه های اجتماعی، فرهنگی و حتی سیاسی داشته اند، موجب شده تا همواره این بخش از اقتصاد کشور تحت فشار، نفوذ و حتی هجمه گروه های دیگر قرارگیرد.
این اتفاق موجب شده تا تشکل های صنفی نتوانند در یک خط و مسیر فعالیت کرده و دچار نوسان و تحولات زیادی قرارگیرند.
این روند همچنان نیز ادامه داشته و در حالیکه قانون نظام صنفی کشور تعیین کننده خط و مشی اتاق اصناف ایران به عنوان عالی ترین نهاد صنفی و اتاق های اصناف شهرستان ها و اتحادیه های صنفی است، اما گروه های مختلف تلاش می کنند با اعمال نفوذ سهم خواهی کرده و منافع خود را تامین کنند.
اگرچه همه گروه ها به این مهم که قانون فصل الخطاب است اذعان دارند، اما عملکرد ایشان مبین این واقعیت است که آنگاه که پای منافع به میان می آید، اعتقادی به قانون نداشته و برای تامین منافع شخصی بدون رعایت هیچ حد و حدودی از قانون گذشته و خود را فراتر از آن تصور می کنند.
در حالی که قانون نظام صنفی ادغام مجامع را تکلیف کرده بود تا با اتحاد اصناف تولیدی و توزیعی تشکلی قدرتمند عهده دار هدایت جامعه صنفی شود، در چند شهر بزرگ کشور مقاومت برخی مجامع مانع تحقق این تکلیف قانونی شده بود تا اینکه بالاخره با روی کار آمدن دولت تدبیر و امید، اصلاحات مد نظر اعمال شده و در انتخابات اخیر مجامع باقی مانده نیز ادغام شدند.
اما این پایان ماجرا نیست، چراکه با این اتفاق سبد رأی در بسیاری مناطق کشور تغییر کرده و در انتخابات اخیر بسیاری از افراد که سال ها با حمایت برخی گروه های سیاسی و احزاب اقتصادی در مجامع سمت داشتند، رأی حداکثری خود را از دست داده و از راهیابی به هیات رئیسه اتاق ها بازماندند.
شکست برخی افراد صنفی در انتخابات اتاق های اصناف تنها به عدم موفقیت یک فرد در رقابت انتخاباتی محدود نشده و در واقع یک گروه سیاسی یا اقتصادی نماینده و عامل خود و البته منافعشان را از دست داده اند، اتفاقی که قطعا به مذاق بسیاری خوش نیامده و برای تامین منافعی که قطعا اندک و قابل اغماض هم نیست به هر اقدامی دست خواهند زد.
اگرچه تا کنون خبری رسمی مبنی بر اعمال فشار و کارشکنی در امور اتاق های اصناف ایران و شهرستان ها منتشر نشده است، اما کمی ریز شدن در امور جاری و اتفاقاتی که در جامعه صنفی کشور رقم می خورد، به اندازه شفافیت تصاویر در آیینه مبین اتفاقات نامبارکی است که این روزها در این بخش از اقتصاد کشور جاری است.
البته نباید فراموش کرد که بیماری تملک مادام العمر بر مناصب محدود به جامعه صنفی نبوده و تقریبا تمامی تشکل های اقتصادی کشور به این بیماری مهلک دچار شده اند.
در تشریح این بیماری مهلک که هنوز داروی آن نه در داروخانه ها و نه در عطاری ها یافت می شود باید گفت؛ در مرحله اول بخشی از حافظه فرد دچاری فراموشی می شود تا جاییکه وی فراموش م یکند که با رأی اعضا و برای خدمت به ایشان انتخاب شده است.
در مرحله بعدی فرد مبتلا جایگاهی را که به دست آورده به عنوان یک میراث خانوادگی و ارث پدری تصور کرده و تملک مادام العمر بر آن را حق مسلم خود می داند.‏
تداوم این بیماری لاعلاج فرد را به مرحله ای می رساند که نه تنها جایگاه حقوقی به دست آمده را حق شخصی خود می داند که دست درازی به حق و حقوق اعضاء و هر آنچه در زیر مجموعه آن تشکل قراردارد را در محدوده اختیارات نامحدود خود می داند.
متاسفانه این بیماری در زمانی مهلک تر می شود که فرد نماینده یک گروه باشد و از آنجاییکه این بیماری مسیری است، همه دیگر افراد آن گروه نیز دچار این بیماری شده و این مرحله ای است که می توان از آن به عنوان بالاترین درجه ابتلا تعبیر کرد، چراکه فساد فراگیر شده و تشکل مذکور به محلی برای جولان دادن و منفعت طلبی گروهی تبدیل می شود.
متاسفانه بخشی از جامعه صنفی کشور در سال های گذشته دچار این بیماری مهلک شده و نتیجه آن وضعیت نابسامانی است که امروز این بخش از اقتصاد کشور دچار آن شده است.
اما به هرحال با به روی کار آمدن دولت تدبیر و امید شرایط تغییر کرده و اگرچه راهی برای علاج بیماران مبتلایان به بیماری تملک مادام العمر بر مناصب کشف نشده، اما راه مقابله با آن کنار گذاشتن این افراد است، اتفاقی که در انتخابات اخیر جامعه صنفی رقم خورد و تعدادی از این افراد از هیات رئیسه اتاق های اصناف کنار گذاشته شدند، اما هنوز تعدادی از ایشان در جای خود باقی مانده اند و البته افرادی که کنار گذاشته شده اند نیز همچنان برای بازگشتن به جای خود دست از تلاش نکشیده اند.
البته برخی از کارشناسان صنفی ابراز امیدواری کرده اند تا انتخبات آتی هیات رئیسه اتاق اصناف ایران که شهریور ۹۳ برگزارخواهد شد، درمانی برای این بیماری پیدا کنند و یا حداقل راهی برای مهار ایشان پیدا کنند تا با کارشکنی های خود مانع توسعه جامعه صنفی نشوند.‏
حال باید دید که در شهریور ماه امسال چه اتفاقی رقم خواهد خورد و جامعه صنفی کشور همچنان در مسیر جدیدی را که انتخاب کرده ادامه خواهد داد و به اصلاحات و تغییر رای خواهد داد و یا در برابر این بیماری مهلک دوام نیاورده و به اصول نادرستی که طی چند ساله گذشته به ناچار پایبند آن شده بودند بازخواهند گشت.‏

(Visited 1 times, 1 visits today)

لینک کوتاه مطلب : https://jahaneghtesad.com/?p=3359