‎اتاق‌های سه گانه در سراشیبی انفعال

دولت‌زدگی و تملک دولت بر بنگاه‌ها، معضل بزرگی است که اقتصاد ایران سال‌ها است با آن دست و پنجه نرم می‌کند و در ادوار مختلف راهکارهای مختلفی برای رهایی از این مشکل به کار گرفته شد که تا کنون چندان نتیج بخش نبوده‌‌است.‏
آفت تملک و مداخله دولت‌ها در اقتصاد با فاجعه تولد و ظهور شبه‌ها دولتی‌ها، اقتصاد ایران را به جایگاهی رساند که امروز شاهد خیل مشکلات ریز و درشتی هستیم که بخش خصوصی اقتصاد کشور بزرگترین قربانی آن است.‏
در این میان وجود سه تشکل عالی در بخش غیردولتی اقتصاد کشور یعنی، اتاق‌های بازرگانی، اصناف و تعاون، تنها امید فعالان اقتصادی است که شاید بتوانند،‌ دردهای بیشمار اقتصاد را درمان کنند.‏
اما متاسفانه چندی است که شاهد اتفاقات ناامیدکننده‌ای در این بخش هستیم و این سه اتاق در سراشیبی انفعال و بی‌تفاوتی قرارگرفته‌اند.‏
قریب به یک دهه پیش شرایطی فراهم شد تا اتاق‌های سه گانه نقش پررنگتری در صحنه اقتصاد کشور برعهده بگیرند و این وضعیت موجب شد تا نه تنها فعالان اقتصادی بخش خصوصی که بنگاهداران دولتی و خصولتی نیز متوجه این جایگاه شده و برای سهم گرفتن از کرسی‌‌های اتاق‌ها وارد رقابت با بخش خصوصی شوند.‏
افزایش اعتبار و اثرگذاری اتاق‌ها موجب شد تا در فرآیندی نامبارک، شبکه‌‌های قدرت در اتاق‌ها نفوذ یا در بستر آنها شکب بگیرند و در کوتاه مدت از مسیر اصلی خود منحرف شده و به مرحله‌ای برسند که به جای توجه به مشکلات اعضاء و اقتصاد کشور، گرفتار جنگ قدرت در داخل شوند.‏
امروز اتاق‌ها در مرحله‌ای قرار گرفته‌اند که اتفاقات داخلی، آنچنان ایشان را به خود مشغول کرده‌است که به بسیاری از مشکلات بی‌تفاوت شده‌اند و به تدریج فعالان اقتصادی از ایشان ناامید می شوند.‏
آنچه مسلم اسیت، با ادامه این روند، اتاق‌های سه گانه به تدریج همه عزت و اعتبار خود را از داده و به نهاد‌هایی کاملا بی‌اثر تبدیل خواهند شد و اقتصاد کشور بیش از پیش در گراب مشکلاتش فروخواهد رفت.‏

نظرات شما