درآمدزایی پایدار، رویکرد نوین در مدیریت شهری

افزایش هزینه های دولت ها در دو دهه گذشته به دلیل رویکردهای توسعه ای پیشِ رو، باعث گردیده تا تخصیص بودجه به بخش های مختلف در کشورهای در حال توسعه و توسعه یافته به شکلی مشخص با محدودیت هایی روبرو شوند. ‏
به تبع این شرایط، سهم شهرها از بودجه های دولتی نیز تحت تاثیر قرار گرفته است. ضمن اینکه درآمدهای ناپایدار در مناطق شهری از جمله فروش تراکم و مواردی از این دست که به عنوان نمونه تا سال گذشته حدود ۷۰ درصد درآمدهای شهرداری تهران از آن تامین می گردید به دلیل محدود بودن عرصه شهری و مشکلات ناشی از فقدان زیرساخت های لازم برای رفاه شهروندان با ممنوعیت های مشخصی در مدیریت جدید این شهر مواجه گردید.‏
‏ بر این اساس، برنامه ریزی های صورت گرفته در خصوص اقتصاد شهری در تمام کلان شهرهای جهان و حتی ایران، تمایل بیشتری به سمت درآمدزایی پایدار و بکارگیری رویکردهای نوین و خلاقانه با توجه به ظرفیت های موجود در هر منطقه پیدا کرده است. به‎ ‎طوریکه در سال های اخیر، در کشورهای توسعه یافته این نوع از عملکرد به عنوان یکی از رویکردهای توسعه پایدار شهری به حساب آمده است.‏
‏ به عنوان نمونه برنامه ریزی شهر پاریس برای سال ۲۰۵۰ درخصوص تامین نیازهای ۵ میلیارد نفر گردشگر در سال، یکی از موارد در نظر گرفته شده برای تحقق چنین رویکردی است که در کنار توسعه ای هدفمند، درآمد سرشاری را برای این شهر به ارمغان خواهد آورد. ‏
لذا به عنوان یک راهکار عملی در درآمدزایی، توسعه گردشگری به عنوان یک صنعت پاک و ارائه زیرساخت های لازم در این زمینه، از نمونه های مشخص توسعه شهرها با هدف درآمدزایی پایدار به حساب می آید. ضمن اینکه راهکارهای عملی دیگری با تاکید بر خلاقیت شهری و با توجه به ظرفیت های موجود در هر شهر، جزو اولویت های نوین درآمدزایی در دهه های اخیر بوده که مورد توجه خاص قرار گرفته است. ‏
برای نیل به این هدف برنامه ریزی یکپارچه با تاکید بر مشارکت مردم در اداره شهر از جمله روش های موفق در این زمینه به حساب می آید. زیرا تا زمانی که درآمدزایی شهری به تامین نیازهای مالی و رفاهی مردم یک جامعه توجه ننماید، استمرار مشخصی را نمی توان در جذب سرمایه ها و بالفعل نمودن ظرفیت های بالقوه موجود، از اجرای برنامه های توسعه ای در آن جامعه انتظار داشت. به عبارت دیگر بدون ارائه راهکارهای عملی مربوطه در زمینه درآمدزایی با تاکید بر حفظ محیط زیست، حل معضلات اجتماعی و اقتصادی مردم، رفع کاستی های مدیریتی- نهادی و برنامه ریزی نوین در خصوص افزایش جاذبه های محیط شهری، نمی توان انتظار توسعه ای یکپارچه، جذاب و مبتنی بر درآمدزایی پایدار در این جوامع را انتظار داشت. ‏
حال با تغییر تفکر صورت گرفته در حوزه مدیریت شهری امید به تغییر عملکرد مربوطه در کلان شهرهای ایران نیز مورد نظر خواهد بود که نیازمند برنامه ریزی هدفمند در این زمینه است‎

علی ساکت – ‏ عضو هیات علمی پژوهشکده سوانح طبیعی

نظرات شما

×

Comments are closed.